บทที่7 พบสหายเก่าผู้ไร้เดียงสา

กัวรั่วชิงจำได้ว่าทางสายนี้นำไปยังภูเขาจำลอง ซึ่งนางกับคุณหนูเล็กสกุลเหยาชอบมาเล่นซ่อนแอบกันบริเวณนี้เป็นประจำ ด้วยที่นี่มีความพิเศษกว่าภูเขาจำลองของที่อื่น ตรงที่ถูกจัดวางเอาไว้เสมือนกับวงกต หากใครไม่รู้ทางแล้วเผลอเดินเข้าไปก็จะหลงอยู่ในนั้น

โชคดีที่นางจำทางได้ ไม่ว่าจะเจอคนหรือไม่ก็ไม่มีทางหลง และแล้วเมื่อนางไปตามเส้นทางคดเคี้ยวสักระยะ ก็พบสตรีงดงามในชุดกระโปรงหรูฉวินสีเขียวตัดกับสีกลีบบัวกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการเก็บดอกไม้ที่ริมน้ำ

“เหยาหลิงเจิน! เจินเจิน เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย” คนได้เจอสหายเก่าก้าวเท้าไวๆ ไปหาเหยาหลิงเจินด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี

“จะ...เจินเจินงั้นเหรอ” ดวงตาดุจลูกวางสุกใสจดจองกัวรั่วชิงด้วยความไม่แน่ใจ “เจ้ารู้จักข้า?”

“แน่นอนว่าต้องรู้จัก ข้าคือชิงชิงอย่างไรเล่า”

“ชิงชิง?” เหยาหลิงเจินที่เหมือนจำอะไรไม่ได้พลันหันไปขอความช่วยเหลือจากคนสนิทข้างกาย

หลังจากกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง สาวใช้คนสนิทของเหยาหลิงเจินก็เดินหน้าขึ้นมากล่าวกับกัวจิ้งอี “คุณหนูของเราเพิ่งหายจากอาการป่วยได้ไม่นาน อาจจะยังมีอาการหลงลืมอยู่ ขอฮูหยินอย่าได้ถือสาเลยเจ้าค่ะ”

“เจ้าจะบอกว่านางจำข้าไม่ได้แล้วงั้นรึ” ใบหน้าที่ประดังยิ้มในคราแรกพลันหม่นหมอง นางกับเหยาหลิงเจินเรียกได้ว่าโตมาด้วยกัน การที่ถูกลืมเช่นนี้ย่อมกระทบกระเทือนจิตใจ

“นี่ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ” “เจ้าเพิ่งได้บินกับพี่ชายสุดเท่แท้ๆ”

“เจ้าเห็นรึ”

“เห็นสิ ข้าน่ะอยากลองบินแบบนั้นบ้าง แต่ก็ทำไม่ได้ เจ้ามีอะไรให้เศร้ากัน”

“นั่นเพราะเจ้าจำข้ามิได้แล้วต่างหาก”

“เหยาปิงเพิ่งบอกไปนี่ว่าพี่สาวไม่สบาย น้องสาวจะเอาอะไรกับคนป่วย”

“แต่ว่าเมื่อก่อนเราสนิทกันมากนะ เจ้าจะไม่เหลือความทรงจำดีระหว่างเราสักเรื่องเลยได้อย่างไร”

เหยาหลิงเจิ้นถอนหายใจหนักๆ “เหตุใดน้องสาวถึงให้ความสำคัญกับอดีตนักเล่า เพียงแต่ข้าจำเรื่องเก่ามิได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะสร้างความทรงจำใหม่ดีๆ อีกไม่ได้ หากมี อืม...อะไรนะ อ่อ หากมีวาสนาต่อกัน เจ้ากับข้าคงได้เป็นเพื่อนสนิท”

“เจ้าพูดถูก เป็นข้าที่ยึดติดเกินไป”

“แต่ว่ายามนี้ข้าเป็นเพียงคนเขลาผู้หนึ่ง น้องสาวแน่ใจหรือว่าอยากสนิทสนมกับข้า”

“สำหรับข้าแล้วไม่ว่าเจ้าจะเป็นเยี่ยงไร เจ้าก็คือสหายของข้าเสมอ”

เหยาหลิงเจินเหลือบมองไปทางคนสนิทเล็กน้อย ก่อนตอบ “หากน้องสาวไม่รังเกียจ พี่สาวก็ยินดี”

กัวรั่วชิงยิ้มยินดี แม้เหยาหลิงเจินจะจำตนเองไม่ได้ก็ตาม แต่นางในแบบนี้ยังดีกว่าแบบที่นั่งนิ่งไม่รับรู้เหมือนตุ๊กตาไร้วิญญาณในตอนนั้นเป็นร้อยเท่า