บทที่8 คำตัดสินของบุรุษใจบอด

รถม้าคันหรูของจวนจวงเซียงป๋อหยุดลงที่หน้าประตูหลัก โจวจื่อหมิงก้าวลงจากรถก่อนเป็นคนแรกอย่างรีบร้อนโดยมีโจวจี้ บ่าวคนสนิทถือร่มกันแดดเดินตาม เขาไม่แม้แต่จะชายตามองฮูหยินของตนเลยแม้แต่น้อย

“ซื่อจื่อเชิญทางนี้ขอรับ” โจวจี้กล่าวเสียงเรียบขณะผายมือไปทางเรือนใหญ่

กัวรั่วชิงมองแผ่นหลังของโจวจื่อหมิงที่เดินจากไปอย่างไม่ไยดีด้วยความรู้สึกด้านชา หลงเหลือเพียงความเหนื่อยหน่ายระอาใจเท่านั้น

“ซื่อจื่อทำเกินไปแล้วนะเจ้าคะ” กัวลี่ลี่ สาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ กัวรั่วชิงส่ายหน้าเบาๆ แล้วก้าวเดินไปตามทางเดินหินมุ่งสู่ เรือนกุ้ยฮวา เรือนพักของตน

เมื่อมาถึงเรือน กัวรั่วชิงนั่งลงที่เก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างอ่อนแรง กัวลี่ลี่รินน้ำชาดอกเบญจมาศที่ชงเตรียมไว้ให้พลางกล่าวอย่างเป็นห่วง

“ฮูหยินเจ้าขา...เหตุใดซื่อจื่อจึงทำเช่นนั้นเจ้าคะ”

กัวรั่วชิงจิบน้ำชาเล็กน้อย “ก็คงเพราะเรื่องเมื่อกลางวัน เหมือนที่เจ้าได้ยินมาจากคนอื่นนั่นแหละ”

“เรื่องที่ซื่อจื่อไปเข้าข้างคุณหนูใหญ่หรือเจ้าคะ! เขาไม่รู้หรือเจ้าคะว่าคุณหนูใหญ่เป็นสตรีมากมารยา เล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจยิ่งนัก” กัวลี่ลี่กัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บแค้น

กัวรั่วชิงตอบเสียงเรียบ “เจ้าไม่ต้องไปถือสาหรอก พวกเขาก็เป็นเช่นนี้มาตลอดนี่นา”

“แต่ฮูหยินต้องทนอยู่กับความอยุติธรรมนี้อีกนานเท่าไหร่กันเจ้าคะ”

กัวรั่วชิงลูบศีรษะสาวใช้คนสนิท “เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกลี่ลี่ ข้ารู้ว่าควรทำเช่นไร”

กัวลี่ลี่มองนายของตนด้วยความสงสาร หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ ประตูเรือนกุ้ยฮวาก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

“เจ้าว่าใครเป็นสตรีมารยา เล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจ!” เสียงของโจวจื่อหมิงดังขึ้นด้วยความโกรธ

กัวลี่ลี่รีบคุกเข่าลงทันทีด้วยความตกใจ “ซื่อจื่อ บ่าวเปล่าเจ้าค่ะ”

โจวจื่อหมิงไม่สนใจคำแก้ตัวของสาวใช้ต่ำต้อย เขาตวาดด้วยความโมโห “เป็นแค่บ่าวไพร่ชั้นต่ำ ยังกล้ามานินทาเจ้านาย เจ้ามีกี่ชิวิตกัน”

“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ซื่อจื่อได้โปรดยกโทษให้บ่าวด้วย” กัวลี่ลี่รีบโขกศีรษะพื้น ร้องขอความเมตตา

กัวรั่วชิงเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบ พลางส่งสายตาให้กัวลี่ลี่เงียบ “ซื่อจื่อโปรดใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ”