บทที่9 การมาของอนุหลิว

ในศาลบรรพชนยามวิกาล กัวรั่วชิงคุกเข่าอยู่หน้าแผ่นป้ายบรรพชนมาเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้วท่ามกลางอากาศที่เย็นยะเยือก มีเพียงแสงสลัวจากเทียนไขที่ส่องสว่างอยู่ด้านข้าง กัวลี่ลี่ยืนเฝ้านายของตนอยู่ไม่ไกลด้วยแววตาเป็นห่วง นางจ้องมองแผ่นป้ายวิญญาณเบื้องหน้าด้วยแววตาที่สงบ ไม่มีแววตาของความรู้สึกผิดหรือความเจ็บปวดใดๆ

ไม่นานนัก ประตูศาลบรรพชนก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา หญิงสาวในอาภรณ์สีอ่อนสะท้อนแสงไฟ หลิวซิ่วเหยาเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ของนาง หลิวอิง นางถือตะเกียงในมือเดินตรงเข้ามาหานางเอกด้วยท่าทางที่ดูเป็นกังวล

“พี่สาวเจ้าขา... น้องสาว ได้ยินว่าท่านถูกซื่อจื่อลงโทษ จึงรีบมาดูว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง” หลิวซิ่วเหยากล่าวเสียงหวาน ทว่าแววตาของนางกลับมีความสะใจฉายออกมาอย่างชัดเจน

“ซื่อจื่อคงจะโกรธท่านมากจริงๆ ถึงได้ลงโทษท่านเช่นนี้”

กัวรั่วชิงไม่ได้ตอบอะไร นางยังคงคุกเข่าอย่างสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหลิวซิ่วเหยาแม้แต่น้อย

“พี่สาว ท่านเป็นถึงฮูหยินซื่อจื่อ แต่กลับถูกลงโทษรุนแรงปานนี้... ถ้าผู้ใดรู้เข้า ท่านจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด ช่างน่าเวทนาจริงๆ”

กัวลี่ลี่ซึ่งยืนอยู่เงียบๆ ถึงกับทนไม่ไหวอีกต่อไป นางก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเคารพ แต่เต็มไปด้วยความนัย

“อนุหลิว หากท่านเป็นห่วงฮูหยินของเราจริง ท่านก็อยู่รับโทษเป็นเพื่อนเสียเลยสิ แล้วเรื่องที่ท่านบอกว่า 'ผู้ใดรู้เข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด' นั้นคงไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ เพราะข้าจะช่วยป่าวประกาศให้ท่านเองว่าท่านเป็นอนุที่ดีตามมารับใช้ฮูหยินซื่อจื่อถึงที่นี่”

“แก! นังบ่าวชั้นต่ำ มีสิทธิ์อะไรมาสอดปาก” หลิวซิ่วเหยาตวาดเสียงแหลม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ

“แล้วอนุหลิวเล่า มีสิทธิ์อันใดมาก่อกวนฮูหยินถึงที่นี่ “กัวลี่ลี่พูดอย่างหนักแน่น “อีกอย่าง ถึงบ่าวจะเป็นแค่สาวใช้ แต่ก็มาจากจวนชิงผิงโหว มิหนำซ้ำยังเป็นคนของฮูหยินซื่อจื่อ เมื่อท่านที่เป็นเพียงอนุเสียมารยาทต่อฮูหยิน ข้าย่อมต้องเตือนความจำท่านสักหน่อย เพราะต่อให้ซื่อจื่อโปรดปรานท่านเพียงใด ผู้ที่เป็นอนุอย่างท่านก็ไม่มีสิทธิ์จะมากล่าววาจาล่วงเกินฮูหยินของเราได้”

เห็นดังนั้น หลิวซิ่วเหยาก็ยิ่งโกรธจัดจนตัวสั่นเทา นางมองกัวลี่ลี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท ก่อนจะเอ่ยปากออกมาอย่างช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “คอยดูเถอะ ข้าจะไปบอกซื่อจื่อให้มาจัดการเจ้า”

“บ่าวก็อยากรู้เหมือนกันว่าซื่อจื่อจะสั่งลงโทษบ่าว เพื่ออนุที่มาหาเรื่องฮูหยินของเขาหรือไม่” กัวลี่ลี่รู้ดีว่าคนอย่างโจวจื่อหมิงจะไม่ทำอะไรที่สามารถกลายเป็นข้อครหาทีหลังได้แน่นอน คนเห็นแก่หน้าตาเยี่ยงนั้นไม่มีทางยอมให้เกิดข่าวลือประเภท ‘ได้ใหม่ลืมเก่า’ หรือ ‘หลงอนุ ทิ้งภรรยาเด็ดขาด’ ต่อให้เขาไม่โปรดปราณฮูหยินของตนแค่ไหนก็ตาม