บทที่ 11

“แต่ว่านะฉินหมิง เมื่อคืนนี้ฉันเห็นคนร้ายเอามีดแทงนาย”

“บาดแผลนาย...ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?”

“ไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยดีไหม?”

หลินหว่านชิงถามด้วยความกังวล

เมื่อคืนเธอเห็นอยู่กับตาว่าฉินหมิงถูกคนร้ายใช้มีดแทงเข้าที่หน้าอก

แต่ที่แปลกก็คือ ตอนนี้ฉินหมิงกลับสบายดีราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นี่ยิ่งทำให้เธอสงสัยว่า ที่เห็นตอนนั้นเธอมองผิดไปหรือเปล่า?

"ไม่เป็นไร"

“ไม่ได้เจ็บหนักอะไรมากมาย”

ฉินหมิงยกมือลูบหน้าอกของเขาโดยไม่รู้ตัวแต่บังเอิญโดนแผลเข้า มันเจ็บจนเขาเผลอขมวดคิ้วส่งเสียงโอดโอยออกมา

"เกิดอะไรขึ้น?"

“เจ็บมากไหม?”

“ไปโรงพยาบาลดีไหม!”

หลินหว่านชิงผุดลุกขึ้นอย่างกะทันหัน ท่าทางดูร้อนใจ

"มันไม่เจ็บมากหรอก"

“ก็แค่เจ็บนิดหน่อย เดี๋ยวก็หายแล้ว”

“ไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลก็ได้”

ฉินหมิงลูบแผลอีกสองสามครั้ง และความเจ็บปวดก็ค่อย ๆ บรรเทาลง

เขาอยากถอดเสื้อออกเพื่อดูอาการบาดเจ็บ แต่ต่อหน้าหลินหว่านชิงเขารู้สึกเขินอายขึ้นมา

“ถอดเสื้อให้ฉันดูหน่อย อาการบาดเจ็บของนายเป็นยังไงบ้าง”

หลินหว่านชิงยังคงรู้สึกกังวล

"แบบว่า..."

ฉินหมิงเลิ่กลั่กมาก เขาอายที่จะถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้หญิง

“ถอดออกเร็วเข้า!”

หลินหว่านชิงเร่งด้วยความกังวล โดยลืมไปเลยว่าฉินหมิงเป็นผู้ชาย เป็นผู้ชายยังหนุ่มยังแน่นซะด้วย!

หลินหว่านชิงเป็นผู้หญิงยังไม่คิดมากเลย แล้วเขาจะไปเขินอายทำไมกัน?

ฉินหมิงกัดฟันถอดเสื้อออก เผยให้เห็นรูปร่างที่ผอมบางและแข็งแรงของเขา

หลินหว่านชิงก้าวเข้าไปดูและเห็นว่าบาดแผลบนหน้าอกของฉินหมิงกลายเป็นแผล ทิ้งรอยแผลเป็นน่าเกลียดยาวสี่ถึงห้าเซนติเมตรที่แผ่ออกไปเหมือนตะขาบและดูน่ากลัวมากทีเดียว