บทที่ 10

หลังจากคิดเหลวไหลไปเรื่อย ฉินหมิงก็ได้สติกลับมาทันที

เขาเดินไปหาหลินหว่านชิง ดึงแขนเธอเบา ๆ และกระซิบว่า "หลิน...หลินหว่านชิงช่างเถอะ ผมชินแล้วล่ะ..."

หลินหว่านชิงปวดใจ เธอสัมผัสได้ถึงความขมขื่นและปวดใจในคำพูดของฉินหมิง เช่นเดียวกับความน้อยเนื้อต่ำใจของตัวเขาเอง

“คุณหลิน ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของเสี่ยวเหม่ย ผมจะลงโทษเธอในภายหลังเอง โปรดเมตตาให้โอกาสเธอได้ปรับปรุงตัวเองด้วยนะครับ”

ไต้เหว่ยกล่าวอย่างจริงใจ

เขาเริ่มต้องโหดร้ายขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจเมินเฉยต่อปัญหาของเสี่ยวเหม่ยได้อีกแล้ว แม้ว่าครั้งนี้เขาจะรอดไปได้ ครั้งหน้าเขาอาจจะถูกเสี่ยวเหม่ยพาซวยไปจนตายก็ได้ใครจะไปรู้!

"ลุกขึ้น!"

“เห็นแก่เพื่อนของฉันที่ขอร้องให้เธอ ฉันจะให้โอกาสเธอ ฉันหวังว่าเธอจะปรับปรุงตัวได้!”

หลินหว่านชิงจิ๊ปากอย่างเย็นชา

ให้อภัยได้ก็ให้อภัยเถอะ

เธอไม่ชอบใช้ฐานะของเธอข่มเหงคนอื่น เธอไม่อยากเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป

“ขอบคุณคุณหลิน ขอบคุณคุณมากค่ะ…”

เสี่ยวเหม่ยรู้สึกเหมือนได้รับการยกโทษแล้ว ถึงกล้าลุกขึ้นยืน หลังของเธอเหงื่อเย็นไหลซึมจนเปียกโชกไป

ในเวลานี้แขกจำนวนมากโดยรอบต่างตื่นตระหนกตกใจ

เมื่อทุกคนรู้ว่าสาวสวยไฮโซที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาคือหลินหว่านชิง ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่สาวงามในเมืองเจียงเฉิน ทุกคนต่างประหลาดใจและตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย

หลายคนแอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูป คิดจะเก็บรูปสวย ๆ ของหลินหว่านชิงไว้

"ฉินหมิง ไปกันเถอะ..."

หลินหว่านชิงตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ และรีบดึงฉินหมิงออกจากโรงแรม

สถานที่อย่างโรงแรมค่อนข้างพิเศษ

ด้วยสถานะของเธอจึงไม่เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะพาฉินหมิงมาเปิดห้อง หากมีความเข้าใจผิดหรือข่าวลือใด ๆ ออกไป มันคงจะไม่ดีสำหรับเธอและฉินหมิงด้วย

แน่นอนว่าเธอเองไม่กลัวผลกระทบเหล่านั้น คนที่อยากมาเป็นคู่ครองของเธอหลายคนเป็นลูกคนรวยและมีอำนาจในวงการทั้งนั้น

หากคนอื่นเข้าใจผิดเรื่องนี้ จะเกิดปัญหากับฉินหมิงได้ง่าย ๆ นี่สิ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากเห็น