บทที่ 9

“เสี่ยวเหมย เกิดอะไรขึ้น?”

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น!"

ไต้เหว่ยถาม

“พี่มาพอดีเลย มีขอทานสองคนมาก่อปัญหาที่นี่ ภาพลักษณ์ของโรงแรมเราเสียหายหมด...”

หัวหน้าหญิงชี้ไปที่หลินหว่านชิงและฉินหมิงด้วยสีหน้าดูถูกและรังเกียจ

ไต้เหว่ยมองตามนิ้วของลูกพี่ลูกน้องเขาไป และก็เห็นหลินหว่านชิง

ความประทับใจแรกของเขาคือตะลึงกับความงามและความสูงศักดิ์ของหลินหว่านชิง

เมื่อมองอีกแวบหนึ่ง หน้าเขาถึงกับถอดสี และมีเหงื่อเย็นไหลซึมออกมาจากหน้าผากเขา

หลินหว่านชิงไม่ค่อยปรากฏตัวในที่สาธารณะ เธอเป็นคนสวยและรวยในแวดวงที่ไม่ค่อยปรากฏตัว น้อยคนนักที่รู้จักเธอ

ไต้เหว่ยเองก็ไม่น่าจะรู้จักคุ้นเคยกับหลินหว่านชิง

แต่ตระกูลหลินมีธุรกิจขนาดใหญ่และมีอุตสาหกรรมมากมายที่อยู่ภายใต้การดูแล เมื่อตระกูลหลินต้องการให้ดูแลต้อนรับแก่แขกผู้มีเกียรติ หรือลูกค้ารายใหญ่ของบริษัท พวกเขามักจะจัดให้พักที่โรงแรมแกรนโนเบิลเสมอ

ไต้เหว่ยรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบกับหลินหว่านชิงในครั้งนี้

เขานึกถึงเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของหลินหว่านชิงได้ในทันที

ตอนนี้ไต้เหว่ยตกใจมากเสียจนแข้งขาของเขาอ่อนแรง จนแทบจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

พวกเขาไม่กล้ามีเรื่องกับคน ๆ นี้หรอก

“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ไหน? รปภ.อยู่ที่ไหน?”

“โรงแรมจ้างพวกเขาเอาไว้ทำไมล่ะ ยังไม่รีบลากขอทานสองคนนี้ไปอีก!”

เห็นเสี่ยวเหม่ยเจ้ากี้เจ้าการตะโกนสั่งแบบนั้น

"เลิกทำตามอำเภอใจได้แล้ว!"

ไต้เหว่ยโกรธและตบเธออย่างแรง

เพียะ!

เสียงตบดังขึ้น เสี่ยวเหมยถูกไต้เหว่ยตบจนล้มลงกับพื้น

“พี่...ตบฉันทำไม?”

เสี่ยวเหม่ยกุมแแก้มที่โดนตบอย่างตกตะลึง

“ตาเธอบอดรึไง!”

“เธอรู้ไหมว่านี่คือใคร เธอคือหลินหว่านชิง คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน!”

ไต้เหว่ยถลึงตามองเสี่ยวเหมย เขาล่ะโกรธยัยโง่เสี่ยวเหมยคนนี้เหลือเกิน

เสี่ยวเหมยเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของเขา เธอมักจะอาศัยอำนาจของเขาในการรังแกพนักงานบริการธรรมดาทั่วไปในโรงแรม