บทที่ 110

“ผู้ช่วยหาน คุณเป็นตัวแทนฉันไปจัดการประชุม และพยายามกำหนดทิศทางการพัฒนาของการวางแผนงานโดยเร็วที่สุด”

พูดถึงตรงนี้หลินหว่านชิงใช้น้ำเสียงที่เคร่งขัด มองฉินหมิงอย่างลึกซึ้ง “เลขาฉิน คุณตามฉันไปที่ออฟฟิศที ฉันมีเรื่องจะถามคุณ”

“เอ่อ ผมทราบแล้วครับ”

ฉินหมิงตอบกลับอย่างอ่อนแรง จากนั้นเขาก็ติดตามหลินหว่านชิงไปที่ห้องทำงานของท่านประธานตามลำพัง

...

ในห้องทำงาน

หลินหว่านชิงทำท่าให้ฉินหมิงนั่งลงที่โซฟา เห็นท่าทีของฉินหมิงที่ยังคงดูไม่มีชีวิตชีวา เธอก็อดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า “ทำไม นายยังโกรธฉันอยู่ใช่ไหม? ”

“ผมเปล่า…”

ฉินหมิงหันหน้าหนี ปากบอกว่าไม่มีอะไร แต่ใครมาเห็นก็สามารถบอกได้ว่าเขาไม่ค่อยมีความสุขเลย

“ฉันรู้ว่านายโกรธฉันที่เข้าข้างตู้เซียว”

“แต่ว่าฉันเป็นประธานบริษัท ฉันมีแนวทางในการพิจารณาของตัวเอง”

หลินหว่านชิงระบายยิ้มอ่อน นั่งลงข้าง ๆ ฉินหมิง “ตอนที่นายกับตู้เซียวเดิมพันกันก่อนหน้านี้ ก็อยากให้ฉันเป็นพยานให้กับพวกนายสองคน ตอนแรกฉันยังไม่ได้ตกลงอะไรไป รู้ไหมว่าเพราะอะไร? ”

“เพราะอะไร? ”

ฉินหมิงประหลาดใจอย่างมาก จากนั้นเขาจึงนึกได้ว่าหลินหว่านชิงไม่เคยยอมรับการเดิมพันนี้ตั้งแต่ต้น

“ฉันพยายามจะหาทางลงไว้ให้นาย ฉันกลัวว่าคนที่แพ้จะเป็นนาย! ”

หลินหว่านชิงยิ้มแล้วยิ้มอีก “ฉันพูดตรง ๆ นะ ถ้าครั้งนี้คนที่แพ้เป็นนาย ฉันก็จะไม่ไล่นายออกจากบริษัทเหมือนกัน”

“เข้าใจความหมายของฉันไหม? ”

หลินหว่านชิงมองไปที่ฉินหมิงด้วยดวงตาเป็นประกาย

จริง ๆ แล้วความตั้งใจเดิมของเธอคืออยากปกป้องฉินหมิง แต่เธอไม่คิดว่าความสามารถของฉินหมิงจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะสร้างปาฏิหาริย์ได้จริง ๆ !

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! ”

ทันใดนั้นฉินหมิงก็ตระหนักได้ว่าความสุขที่ไม่อาจบรรยายได้มาถึงหัวใจของเขาแล้ว

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าความตั้งใจเดิมของหลินหว่านชิงมีไว้เพื่อเขา จากนั้นความคับข้องใจเพียงเล็กน้อยในใจของเขาก็หายไปในทันที

“ตอนนี้ยังจะโกรธฉันอยู่ไหม? ”

หลินหว่านชิงพูดพร้อมทำหน้ายิ้มแต่ไม่ได้ยิ้ม