บทที่ 119

หลินหว่านชิงก้มหน้าลงและมองไปที่โทรศัพท์ของเธอ บนหน้าจอแสดงให้เห็นว่าไม่มีสัญญาณจริง ๆ

ตอนนี้ดวงตาเธอเบิกกว้างตกตะลึงราวกับคนโง่

เดิมทีเธอหวังจะพึ่งตำรวจมาข่มขู่อีกฝ่าย แต่สิ่งที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนก็คือที่นี่ไม่มีเครือข่ายอินเทอร์เน็ตหรือสัญญานโทรศัพท์เลย แล้วเธอจะเอาอะไรไปแจ้งตำรวจกัน!

“พวกนาย…พวกนายจะทำอะไรกันแน่? ”

“ถ้าพวกนายอยากได้เงินล่ะก็ ฉันสามารถให้เงินพวกนายได้ ขอเพียงพวกนายบอกจำนวนที่ต้องการมา ฉันจะเอามาให้แน่นอน”

หลินหว่านชิงหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามทำให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ให้ได้มากที่สุด

“เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจะไปมีเงินอะไรได้! ”

“พวกพี่ไม่ได้ต้องการเลย! ”

ชายสวมต่างหูยิ้มอย่างเหยียดหยาม เขาเห็นหลินหว่านชิงนั่งมอเตอร์ไซค์โทรม ๆ ของฉินหมิงด้วยตาของเขาเอง ทั้งสองคนยากจนมากไม่มีแม้กระทั่งเงินซื้อรถยนต์ด้วยซ้ำ คาดว่ามีทรัพย์สินหลายหมื่นบาทก็ดีมากแล้ว เงินแค่นี้จะมาอยู่ในสายตาของเขาได้อย่างไรกัน!

“แต่ว่าถ้าเธออยากปกป้องไอ้หนุ่มนี่ไว้จริง ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เลย! ”

“ขอแค่เธอรับปากเงื่อนไขพวกเราหนึ่งข้อ พวกพี่รับรองว่าจะไม่แตะต้องมัน! ”

ชายสวมต่างหูพูดอย่างมีเลศนัย

“เงื่อนไขอะไร? ”

หลินหว่านชิงถามอย่างลังเล

“พวกพี่ ๆ ออกไปเที่ยวเล่นตามถนนและเห็นเธอมาตลอด เธอเกิดมาสวยขนาดนี้ พวกพี่ ๆ ชอบเธอมาก! ”

ชายสวมต่างหูยิ้มอย่างชั่วร้ายและแยกเขี้ยวออกมา

หลินหว่านชิงไหนเลยจะทนคำพูดสกปรกแบบนี้ได้ ดวงตาของเธอมืดสนิท เธอเกือบจะเป็นลมด้วยความโกรธ

“เหลวไหล! ”

“กล้าดียังไงมาหยาบคายใส่หว่านชิง ฉันจะฆ่าพวกนาย! ”

ฉินหมิงระเบิดความโกรธออกมา สองตาแดงก่ำ แทบรอไม่ไหวที่จะวิ่งไปฉีกชายสวมต่างหูเป็นชิ้น ๆ