บทที่ 120

“ช่วยหยุดโง่เขลาแบบนี้สักทีได้ไหม! ”

หลินหว่านชิงจ้องมองฉินหมิงด้วยความโกรธ กระซิบอย่างเบาเสียง “นายใช้สมองคิดให้รอบคอบ ขอแค่นายสามารถหลบหนีได้ แล้วแจ้งตำรวจหรือแจ้งให้คนในตระกูลหลินรู้ในทันที พวกเขาไม่กล้าทำอะไรกับฉันแน่นอน! ”

ท้ายที่สุดแล้วหลินหว่านชิงก็เป็นคนที่เคยเห็นลมและคลื่นลูกใหญ่ แม้ในช่วงเวลาที่อันตรายเช่นนี้ จิตใจของเธอก็ยังคงสงบและความคิดของเธอก็มีความชัดเจนอย่างมาก

เธอรู้ว่าสภาพแวดล้อมที่นี่ไม่เอื้ออำนวยต่อเธอกับฉินหมิง ตราบใดที่ฉินหมิงสามารถหลบหนีได้อย่างราบรื่น อีกฝ่ายก็จะไม่กล้าแตะต้องเขาอย่างแน่นอน เว้นแต่ว่าคนเหล่านี้จะไม่ต้องการชีวิตจริง ๆ !

“ตกลง ผมเชื่อฟังคุณ คุณปล่อยผมก่อน…”

ถูกหลินหว่านชิงต่อว่าให้ขนาดนี้ ฉินหมิงก็ค่อยค่อยใจเย็นลงมา

ความสงบของเขาไม่ใช่คิดว่าจะหลบหนีไปอย่างไร แต่เป็นการหวังว่าหลินหว่านชิงจะปล่อยพันธนาการของเธอที่มีต่อเขาได้อย่างรวดเร็ว

หลินหว่านชิงเชื่อว่าเป็นความจริง เธอหลบไปจับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยมือข้างหนึ่ง และมืออีกข้างหนึ่งปล่อยแขนของฉินหมิง

ตอนนี้เท้าข้างหนึ่งของเธอแพลง มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอที่จะหลบหนี เธอทำได้เพียงฝากความหวังที่จะหลบหนีไว้กับฉินหมิงเท่านั้น

“พวกนายทุกคนตายซะ! ”

ฉินหมิงไม่มีความกังวลอีกต่อไป เขาเหมือนกับม้าป่าที่หลุดจากบังเหียนแล้ววิ่งไปข้างหน้าแทนที่จะถอยหลัง ฉินหมิงเตะเท้าออกไปด้วยความเร็วอย่างกับสายฟ้า เตะไปที่ชายสวมต่างหูอย่างรวดเร็ว

“ฉินหมิง นาย…คนเลว! ”

หลินหว่านชิงแทบจะอารมณ์เสียจนเป็นบ้าไปแล้ว

เดิมทีเธอคาดหวังว่าฉินหมิงจะหลบหนีไป แต่ฉินหมิงกลับเริ่มโจมตีศัตรู นี่ไม่ไช่ว่ากำลังรนหาที่ตายเหรอ!

“ไอ้คนไม่รู้จักที่ตาย! ”

“พี่น้องทั้งหลาย ฆ่าไอ้หนุ่มนี่ให้ตายก่อนแล้วค่อยว่ากัน! ”

ชายสวมต่างหูโกรธมาก เขาไม่รู้ว่าเมื่อไรที่เขาถือมีดคม ๆ ไว้ในมือ เขาคว้ามีดในมือไว้ จากนั้นก็แทงไปที่ฝ่าเท้าของฉินหมิง

ฉินหมิงตกตะลึง แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่ง แต่เขาไม่สามารถรับมีดด้วยร่างกายของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงรีบดึงขาของเขากลับ

ถือโอกาสนี้ ลูกน้องสามคนของชายสวมต่างหูก็กวัดแกว่งมีดเล็ก ๆ และแทงไปยังฉินหมิงพร้อมกัน