บทที่ 126

หลังจากนั้น ทั้งสองเดินไปรอบ ๆ บนยอดเขาและหาพื้นที่สะอาด ๆ นั่งลง

ผ่านไปไม่นาน

ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ตกทางทิศตะวันตก เมฆและหมอกก็เปรียบเสมือนยอดเขาและภูเขา แสงสีทองส่องผ่านเมฆและหมอกและตกลงมาสู่โลก

ภายใต้แสงของดวงอาทิตย์ที่กำลังตก เมฆและหมอกยังคงส่องแสงหลากสีสัน ท้องฟ้าอันหลากหลายและคาดเดาไม่ได้เต็มไปด้วยลำแสงที่ส่องสว่างไปครึ่งหนึ่งของท้องฟ้า

เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ทั้งสองคนก็ได้ตื่นจากอาการเคลิบเคลิ้ม

“ฉินหมิง มืดแล้วพวกเรากลับกันเถอะ”

หลินหว่านชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องไม่ดีสักเท่าไร แต่เมื่อมีฉินหมิงอยู่ด้วยเธอมีช่วงเวลาที่ดี และเธอก็รู้สึกพึงพอใจอย่างสุดจะพรรณนา

ฉินหมิงพยักหน้า หลังจากนั้นเขาก็แบกหลินหว่านชิงต่อ ทั้งสองคนลงจากเขา

ลงเขาง่ายกว่าปีนเขามาก

ฉินหมิงเดินเร็วราวกับบิน โดยอุ้มหลินหว่านชิงไปที่ตีนเขาและเดินออกไปบริเวณที่มีทิวทัศน์สวยงาม

ในเวลานี้นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ออกไปแล้วและมีเพียงไม่กี่คนที่กระจัดกระจายไปตามถนนเดินออกไปข้างนอกทีละคน

หนึ่งในนั้นคือคนดังทางอินเตอร์เน็ตซินเอ๋อร์และแฟนหนุ่มของเธอ

ไม่นานพวกเขาทั้งสองก็เจอฉินหมิงและหลินหว่านชิงไม่ไกล

“ที่รักคะคุณดูเร็ว พวกเขาทั้งสองคน!”

ซินเอ๋อร์ใช้มือชี้ไปที่ฉินหมิงและหลินหว่านชิง ทางด้านฉินหมิงและหลินหว่านชิงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“ไม่คิดว่าจะเจอพวกคุณ ดูเหมือนว่าเราจะเป็นศัตรูกันจริง ๆ เลยนะคะ!”

ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ มองดูภาพที่ฉินหมิงอุ้มหลินหว่านชิงอย่างใกล้ชิด ดวงตาของเขาแดงก่ำและเขาเกือบจะคลั่งด้วยความอิจฉา