บทที่ 127

ในเวลานี้ ฉินหมิงได้แบกหลินหว่านชิงและเดินออกจากบริเวณที่มีทิวทัศน์สวยงาม พูดคุยและหัวเราะกัน ทั้งสองคนเดินเข้าไปหาชายหนุ่มสามสิบหรือสี่สิบคนที่ขวางประตูอย่างอุกอาจ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกเล็กน้อยและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“บอสครับ หมอนี่แหละครับที่ทำร้ายพวกผม! ”

“ต้องเอาคืนให้พวกผมนะครับ!”

เมื่อเห็นฉินหมิงปรากฏตัว ชายที่ใส่ต่างหูก็เงยหน้าขึ้น จากนั้นชี้ไปทางของฉินหมิงด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“พวกงั่ง!”

“จับไว้ อย่าให้มันหนีไปได้!”

ผู้นำตะคอกอย่างเย็นชา เขาสูดจมูกและโยนก้นบุหรี่ในมือทิ้งไป

ตามคำสั่งของเขา ชายหนุ่มสามสิบสี่สิบคนดึงอาวุธออกมา เช่น มีดพร้าและไม้ ต่างรุมไปข้างหน้าและล้อมรอบฉินหมิงและหลินหว่านชิงไว้

ส่วนทางด้านหลัง แฟนของซินเอ๋อร์ที่กำลังจะเตรียมสั่งสอนฉินหมิง ทันใดนั้นก็เห็นชายสามสิบสี่สิบคนที่มีท่าทางดุร้ายรายล้อมฉินหมิง

ภาพอันตระการตาเช่นนี้ทำให้เขาหวาดผวา จึงรีบหยุดและถอยหนีออกไปไกล ๆ เกรงว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย

“ที่รักมันเกิดเรื่องอะไรกัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ?

ซินเอ๋อร์ที่วิ่งเหยาะแหยะเข้ามา ถึงกับกับตกใจ

“ฉันก็ไม่รู้! ”

“บางทีหมอนี่อาจจะทำให้ใครบางคนไม่พอใจ เลยถูกทำร้ายเข้าน่ะสิ!”

แฟนหนุ่มของซินเอ๋อร์พูกอย่างมีความสุข เขาเดาสถานการณ์บางอย่างโดยประมาณ

“เป็นอย่างนี้นี่เอง!”

“ฉันหมั่นไส้มานานแล้ว แต่ตอนนี้จู่ ๆ ก็มีคนมาสั่งสอนเขาแทนฉัน ช่างดีจริง ๆ !“

“ดูเหมือนว่าฟ้าจะเป็นใจช่วยเรานะ!”

ซินเอ๋อร์พูดอย่างดีใจ

“ใช่น่ะสิ!”

”คนเยอะขนาดนี้ หมอนั่นต้องตายแน่นอน! ”

ใบหน้าแฟนหนุ่มของซินเอ๋อร์แสยะยิ้มอย่างเย็นชา

ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ฉินหมิงตรงหน้าเขาไม่เพียงแต่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังถืออาวุธไว้ทุกคน

เขาใช้หัวแม่โป้งเท้าก็เดาออกแล้ว าจุดจบฉินหมิงต้องลงเอยด้วยความอเนจอนาถแน่นอน!

“ที่รัก ไปเถอะ พวกเราห่างจากตรงนี้หน่อย รอดูอะไรดี ๆ ดีกว่า!

ซินเอ๋อร์ดีใจมาก เธอดึงแขนของแฟนหนุ่มมาแอบทางด้านหลัง