บทที่ 128

แต่น่าเสียดาย กว่าจะคิดได้มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ผู้เป็นหัวหน้าเดินมาอย่างสง่าผ่าเผย มองตรงไปที่ฉินหมิง "นี่พ่อหนุ่ม นายมาจากที่ไหนกัน? กล้าทำร้ายคนของฉันในเขตของฉัน กล้ามากนะ!"

ฉืนหมิงวางหลินหว่านชิงลง มองหน้าเขาตรง ๆ ไม่เกรงกลัว “นายเป็นใคร?”

“ช่างประสบการ์ณน้อยซะจริง! ”

“นี่ ฉันจะบอกแกให้นะ นี่คือพี่เสือดาว หัวหน้าของเขตของเราใกล้กับภูเขาอวิ๋นอู้!

ชายใส่ต่างหูพูดอย่างเย่อหยิ่ง

ในเวลานี้ความเคลื่อนไหวที่นี่ได้สร้างความตื่นตระหนกแก่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาแล้ว พวกขี้กลัวบางคนรีบจากไป ในขณะที่ผู้กล้าบางคนยังเฝ้าดูกเหตุการณ์จากระยะไกล ๆ

หลังจากฟังที่ชายใส่ต่างหูพูดชื่อเสียงของผู้นำชายคนนั้นเสร็จ ผู้คนที่ดูอยู่ต่างตกใจ เกิดความโกลาหลขึ้นทันที

“พี่เป้างั้นเหรอ?เป็นเขานี่เอง!”

“มีข่าวลือว่าเฉียนเป้าถือมีดใหญ่อยู่บนถนนเมื่อกว่าสิบปีก่อน เขาฟันศัตรูสิบเจ็ดสิบแปดคนตัวคนเดียวและไล่ตามพวกเขาไปตามถนนสามสาย!”

“จากนั้นมาเขาก็มีชื่อเสียงในด้านต่อสู้ และค่อย ๆ เข้าควบคุมกองกำลังใต้ดินในพื้นที่ใกล้ภูเขาอวิ๋นอู้ เขากลายเป็นราชาและมีอำนาจ ผู้คนบนท้องถนนต่างเรียกเขาด้วยความเคารพว่าพี่เป้า!

“หมอนี่ไม่รู้อะไรซะแล้ว เล่นกับใครไม่เล่นดันมาเล่นกับพี่เป้า เขาจบเห่แล้ว "

…

ผู้คนจำนวนมากที่ดูอยู่เคยได้ยินชื่ออันโด่งดังของพี่เป้า พวกเขาต่างหวาดกลัวและมองดูฉินหมิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและสงสาร

ในเจียงเฉิงอันกว้างใหญ่เฉียนเป้าอาจไม่ถือว่าเป็นบุคคลที่ร่ำรวยและมีอำนาจ

แต่ในพื้นที่ใกล้กับภูเขาอวิ๋นอู้ เขาเป็นเจ้านายอย่างแน่นอน แม้แต่นักธุรกิจที่ร่ำรวยและมีอำนาจบางคนหรือบุคคลที่มีอำนาจในแวดวงทางการก็ยังต้องยอมเขา!

ฟังเสียงจากคนที่ดูแล้ว ฉินหมิงตระหนักได้ว่าเฉียนเป้าทรงพลังและรู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนในใจของตน

“พี่เป้าใช่ไหม พี่จะเอาอย่างไร?”

“ตามกฎบนถนน หากนายตัดแขนข้างใดข้างหนึ่งออก แบบนี้ฉันอาจพิจารณาปล่อยให้นายมีชีวิตอยู่ได้!“

พี่เป้าพูดอย่างเย็นชา

ฉินหมิงถึงกับสีหน้าเปลี่ยน พูดอย่างไม่เกรงใจสักนิด ”ไม่ได้!“

“ช่างบังอาจจริง ! ”