บทที่ 130

“ขอแค่ให้นายออกไปจากตรงนี้ก่อน จากนั้นก็รีบติดต่อพวกเขาซะ ถึงตอนนั้นพวกเขาลงมือฉันก็ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ… ”

นับตั้งแต่หลินหว่านชิงถูกพวกอันธพาลลักพาตัวครั้งที่แล้ว นายท่านหลินก็ได้ส่งกำลังคนพิเศษเพื่อปกป้องความปลอดภัยของเธออย่างลับ ๆ

แต่ว่าโดยปกติแล้วเธอไม่ค่อยอยากให้ใครมารบกวนชีวิตเธอ กำลังคนพิเศษเลยอยู่ไกล ๆ ไม่กล้าเข้าใกล้เธอจนมากเกินไป

สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้กะทันหันมากจนเธอสามารถคาดเดาได้โดยไม่ต้องคิดว่ากำลังคนพิเศษที่รับผิดชอบในการปกป้องเธออาจอยู่ไกลเกินไปและไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติในทันที

ขอแค่ฉินหมิงหลบหนีและรีบไปรายงานข่าว ปัญหาทั้งหมดก็สามารถแก้ไขได้!

“หว่านชิง ผมไม่สนว่ามันจะเป็นแผนการชั่วคราวหรือไม่ แต่สิ่งที่ผมรู้คือผมไม่มีทางปล่อยให้คุณตกอยู่ในอันตรายคนเดียวได้ แม้แต่เฉียดอันตรายก็ไม่ได้! ”

ฉินหมิงกล่าวอย่างหนักแน่น

ในความเป็นจริง เขายังเข้าใจด้วยว่าวิธีการของหลินหว่านชิงนั้นปลอดภัยกว่า แต่การทิ้งหลินหว่านชิงไว้ตามลำพังที่นี่นั้นอันตรายเกินไป และเขาก็ทำไม่ได้!

“นี่นาย…อยากให้ฉันโกรธนายหรือไง…”

หลินหว่านชิงโกรธมากจนเธอต้องการเปิดกระโหลกของเขา เพื่อดูว่าในหัวสมองเขาใช้อะไรคิดอยู่กันแน่!

“คุณไม่เข้าใจ!”

“สำหรับผมแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของคุณ!”

“สรุปขอให้คุณเชื่อผมเถอะ ผมจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคุณและจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณเว้นแต่คนอื่นจะก้าวข้ามศพของผมไป! ”

ฉินหมิงมองตรงไปที่ดวงตาของหลินหว่านชิง ดวงตาของเขามั่นคงอย่างไม่อาจบรรยายได้

เขารู้ว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับเธอ รู้ว่าทั้งชีวิตนี้หลินหว่านชิงคงไม่ชายตามองเขา

อย่างไรก็ตามนี่คือความเชื่อของเขา เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องหลินหว่านชิงอย่างเงียบ ๆ จนกว่าหลินหว่านชิงจะไม่ต้องการเขา!

“นี่นาย…”

ร่างกายของหลินหว่านชิงสั่นเทา และเธอก็ตกใจอย่างมากกับความมุ่งมั่นในสายตาของฉินหมิง

ชั่วครู่เธอเข้าใจความหมายในสายตาของฉินหมิง ซึ่งทำให้เธอเสียหลักเล็กน้อย

เธอหลบตาโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าสบตากับฉินหมิงอีก