บทที่ 131

“ได้ กล้าดีนี่ นี่แกหาเรื่องใส่ตัวเองนะ!”

“นี่พวกแกเริ่มเลย อัดซะแล้วโยนให้หมามันกิน! ”

เฉียนเป้าหัวเราะด้วยความโกรธ ก่อนโบกมือแล้วออกคำสั่งให้ลงมือ

คนเหล่านี้พร้อมที่จะลงมือแล้ว แต่ละคนกวัดแกว่งอาวุธและรีบวิ่งไปหาฉินหมิงอย่างดุร้าย

“แน่จริงก็เข้ามา!”

ฉินหมิงตะคอกเสียงดัง เพื่อปกป้องหลินหว่านชิง เขาไม่กล้าห่างจากหลินหว่านชิงแม้แต่ก้าวเดียว เขาไม่กล้าแม้แต่จะหลบการโจมตีของศัตรูโดยไม่ตั้งใจ เกรงว่าการโจมตีของคู่ต่อสู้จะพลาดโดนหลินหว่านชิง

สู้เว้ย!

ฉินหมิงกัดฟันพูด เขารวบรวมพลังวิญญาณไว้บนหลัง ต่อต้านการโจมตีของแท่งเหล็กสามแท่ง และปล่อยเสียงครวญครางอู้อี้

จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นไปในอากาศและเตะศัตรูทั้งสามออกไปด้วยการเตะต่อเนื่อง

ศัตรูสองคนที่ติมีมีดพร้าใช้โอกาสนี้ก็เข้ามาหาฉินหมิงโดยคลุมหัวไว้

ฉินหมิงยังคงสงบนิ่งเมื่อเผชิญกับอันตราย เขาเอื้อมมือออกไปคว้าข้อมือของศัตรู คว้ามีดพร้าจากมือของคู่ต่อสู้ จากนั้นเหวี่ยงหลังมือและโจมตีแขนของอีกฝ่ายก่อน

ฉึบ!

เลือดกระเซ็นไปทั่วทุกแห่ง และศัตรูก็ส่งเสียงกรีดร้องก่อนถูกฉินหมิงเตะลงกับพื้น

พอได้เห็นฉากนี้ เฉียนเป้าและทุกคนต่างตกใจใหญ่

คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนสนิทชั้นยอดของเฉียนเป้า และทุกคนก็เป็นนักสู้ระดับเทพของเขตนี้

แต่สิ่งที่พวกเขาคิดไม่ถึงนั่นคือในการเผชิญหน้าเพียงครั้งเดียว ฉินหมิงเอาชนะสหายของพวกเขาสี่คนในการล้มลงได้เพียงกระบวนท่าเดียว

นี่มันจะกล้าเกินไปแล้ว!

แต่ทว่าพวกเขาแต่ละคนเป็นคนที่โหดเรียกพ่อ ความกล้าหาญของฉินหมิงไม่เพียงไม่ทำให้พวกเขาหวาดกลัว แต่ยังกระตุ้นความดุร้ายของพวกเขาด้วย

พวกเขาทั้งหมดก้าวไปข้างหน้าทีละคน แกว่งอาวุธและโจมตีฉินหมิงอย่างไม่คิดชีวิต

ฉินหมิงที่ถือมีดอยู่ในมือ ราวกับมีพลังเหมือนเสือ ในใจเขาคิดเพียงเรื่องเดียว เขาต้องไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายหลินหว่านชิงได้!