บทที่ 132

ฉึบ!

เฉียนเป้าฟันถูกหลังของฉินหมิงอย่างแรงจนเลือดกระเซ็นไปทุกที่ และเลือดที่สาดออกมาจากหลังของฉินหมิงกระเด็นเข้าใส่ใบหน้าของหลินหว่านชิง

พรึบ!

หลินหว่านชิงนิ่งงันทำอะไรไม่ถูก หัวสมองขาวโพลน!

เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าเลือดของฉินหมิงนั้นอุ่นร้อน แต่หัวใจของเธอกลับรู้สึกเย็นเยียบ

ราวกับว่าโลกกำลังแตกสลายและกำลังจะสิ้นสุดลง ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็ดำมืด ร่างกายของเธอโงนเงนและเธอก็เกือบจะล้มลงกับพื้น

“เจ็บจัง…”

ใบหน้าของฉินหมิง บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด โชคดีที่เขาได้รวบรวมพลังทางจิตวิญญาณไว้ล่วงหน้าเพื่อรับมือดังนั้นมีดจึงฟันเข้าไม่ลึกมาก ไม่เช่นนั้นถึงไม่ตายเขาก็คงบาดเจ็บสาหัสแน่

“นี่แกจะเล่นฉันตายเลยหรือไง!”

ฉินหมิงกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดที่หลัง ก่อนหันกลับมาและต่อยออกไปอีกหมัด โจมตีใส่หน้าอกของเฉียนเป้าอย่างรวดเร็วด้วยพลังที่ทรงพลังพอที่จะทำให้อนุสาวรีย์แตกและก้อนหินแหลกได้

เฉียนเป้าถึงกับอึ้ง มือที่ว่างอีกข้างก็ยกหมัดขึ้นและป้องกันการโจมตีของฉินหมิง

ผั๊วะ!

หลังจากการปะทะกันอย่างรุนแรง ฉินหมิงอดไม่ได้ที่จะถอยกลับไปสองก้าว

ในทางกลับกันเฉียนเป้าก็ถอยหลังไปห้าหรือหกก้าวติดต่อกัน มีเลือดไหลท่วมหน้าอกไปถึงคอของเขาและเขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก

“แก...ทักษะของแกสูงกว่าฉัน!

“หรือว่าระดับพลังยุทธ์ของแกถึงระดับสูงสุดที่แล้ว?

“นี่มัน…จะเป็นไปได้อย่างไร!”

เฉียนเป้าตกตะลึงและมองดูฉินหมิงด้วยความตกใจ

การฝึกลัทธิเต๋าและศิลปะการต่อสู้มีต้นกำเนิดเดียวกัน และมีแนวทางที่แตกต่างกันแต่มีจุดประสงค์เดียวกัน

ในสังคมปัจจุบัน การฝึกแบบลัทธิเต๋าได้สูญหายไปนานแล้ว แต่ยังมีนักสู้บางคนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ แต่ก็ค่อนข้างหายาก