บทที่ 142

นอกประตู มีสาวสวยอายุราว ๆ ยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีเดินเข้ามาพร้อมชายหนุ่มสองคนที่อยู่ข้างหลังเธอ

"ญาติผู้พี่ พี่เขย พวกพี่มาที่นี่กันทำไมเหรอ?"

เฉินถิงถิงรู้สึกประหลาดใจ

หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเธอคือลูกสาวของน้าชาย หลี่หยวนหยวนญาติผู้พี่ของเธอ

ชายหนุ่มที่ตามหลี่หยวนหยวนมาด้วยคือ อู๋เทาพี่เขยของเธอ

พ่อของเฉินถิงถิงหนีออกจากบ้านแล้วหายตัวไปตั้งแต่เธอยังเด็ก เป็นแม่ของเธอที่ต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูสองพี่น้องให้เติบโตขึ้นมาตามลำพัง

ระหว่างนี้เอง น้าชายรวมทั้งหลี่หยวนหยวนญาติผู้พี่ของเธอกับญาติบางคนก็ช่วยเหลือครอบครัวของพวกเธอเอาไว้มาก

นอกเหนือไปจากนั้น เธอกับหลี่หยวนหยวนก็เติบโตขึ้นมาด้วยกันและพวกเธอก็สนิทสนมกันมากด้วย

คราวนี้แม่ของเธอป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล ดังนั้นเธอจึงขอยืมเงินหลายแสนบาทจากหลี่หยวนหยวนญาติผู้พี่ของตนเอง

ทั้งน้าชายและหลี่หยวนหยวนญาติผู้พี่ของเธอต่างช่วยเหลือครอบครัวของเธอกันอย่างสุดความสามารถ ครอบครัวของพวกเธอรู้สึกซาบซึ้งใจมาโดยตลอด

"ถิงถิง ฉันได้ยินว่าคุณป้าออกจากโรงพยาบาลแล้ว พอดีวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ พี่เขยของเธอกับฉันไม่ต้องไปทำงาน พวกเราก็เลยหาเวลามาเยี่ยมคุณป้าของพวกเราน่ะสิ"

"ท่านอยู่ที่ไหนล่ะ? ทำไมถึงไม่เห็นท่านเลย?"

หลี่หยวนหยวนถาม

"อ้อ แม่กำลังกินข้าวอยู่ในห้องครัว..."

"ญาติผู้พี่ นี่ใครงั้นเหรอ?"

เฉินถิงถิงเหลือบมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังอู๋เทาด้วยสายตาแปลก ๆ เขาเป็นคนแปลกหน้าและเธอก็ไม่รู้จักเขาด้วย

"ถิงถิง ฉันขอแนะนำให้เธอรู้จักนะ นี่คือหลิวซวินเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของพี่เขยเธอ"

"ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นคู่นัดบอดที่ฉันอยากจะแนะนำให้เธอได้รู้จักอีกด้วย!"

หลี่หยวนหยวนยิ้ม

"อะไรนะ?"