บทที่ 145

"เอาล่ะ เอาล่ะเลิกแก้ตัวได้แล้วน่า!"

"พวกเราล้วนแล้วแต่เป็นผู้ชายกันทั้งนั้น ฉันยังไม่เข้าใจว่าแกกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่!"

"ฉันขอบอกขี้แพ้อย่างแกว่าควรจะเลิกเพ้อฝันเรื่องคางคกริอ่านจะกินเนื้อหงส์ได้แล้ว!"

"แกมันไม่คู่ควรหรอก!"

หลิวซวินยิ้มเยาะ

เฉินถิงถิงแลดูงามพิสุทธิ์ถึงขนาดนั้น ชายใดก็คงอดไม่ได้ที่จะจิตใจหวั่นไหว เขาไม่เชื่อหรอกว่าฉินหมิงจะไม่มีความคิดชั่วร้ายกับเฉินถิงถิง

เขาจะต้องหาทางตัดไฟเสียแต่ต้นลม!

"คุณพูดไม่ผิดหรอก ผมเป็นคางคก แต่ผมเกรงว่าคุณเองก็ยังไม่ดีเท่าคางคกเสียด้วยซ้ำไป!"

ฉินหมิงสีหน้าหม่นคล้ำ เพราะรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางโอหังของหลิวซวิน

"ไอ้หนู แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงได้มาพูดกับฉันแบบนี้!"

"แกเบื่อที่จะมีชีวิตแล้วใช่ไหม?"

หลิวซวินโกรธจัดพลางจ้องฉินหมิงตาเขม็ง

ถ้าเขาไม่ติดที่ว่าอยากจะสร้างความประทับใจดี ๆ ให้แก่เฉินถิงถิงล่ะก็ เขาคงพุ่งเข้าไปสั่งสอนฉินหมิงแล้ว!

"ฉินหมิง หุบปากไปซะ!"

"เศษสวะอย่างแกจะมาเทียบกับคุณหลิวได้ยังไงกัน? เขาโดดเด่นกว่าแกทุกด้านเป็นร้อย ๆ เท่า!"

หลี่หยวนหยวนตะคอกด้วยความโมโหจัดแล้วรีบบอกกับหลี่ฉินว่า "คุณป้าคะ หนูไม่รู้ว่าฉินหมิงใช้คำหวานอะไรมาหลอกหลวงคุณป้ากับถิงถิง แต่คุณป้าอย่าได้หลงกลมันเป็นอันขาดเชียวนะคะ!"

"หยวนหยวน ระ...เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรอกนะ"

"ฉินหมิงช่วยครอบครัวของพวกเราไว้มาก คราวนี้ถิงถิงเชิญเขามาเป็นแขกพิเศษ"

"ส่วนเรื่องนัดบอกที่เธอจัดการให้ถิงถิง รอเอาไว้คราวหน้าเถอะนะ"

หลี่ฉินยิ้มกระอักกระอ่วนใจ

ตอนนี้เธอได้รู้แล้วว่าสถานการณ์ของฉินหมิงช่างแสนน่าอนาถใจ เธอจึงล้มเลิกความคิดที่จะให้ลูกสาวของเธอกับฉินหมิงได้ครองคู่กัน

แต่ฉินหมิงยังเป็นแขกในบ้านของพวกเธอ จนกว่าฉินหมิงจะกลับไป เธอย่อมไม่มีทางที่เธอจะปล่อยให้ลูกสาวของเธอไปนัดบอดต่อหน้าเขาเป็นอันขาด