บทที่ 172

“คุณขอให้เขาลองรักษาให้ก็ได้นี่”

คุณฉีพูดอย่างรวดเร็ว

"ใช่แล้ว ผมลืมฉินหมิงไปได้ยังไง!"

“เขาเคยพูดว่าเขามั่นใจว่าจะสามารถรักษาภรรยาของผมให้หายขาดได้หกสิบถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว เขาต้องมีวิธีรักษาอย่างแน่นอน!”

นายท่านซูมีความสุขมากและรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาหวังจะโทรหาฉินหมิงแต่เขาก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเขาเพิ่งไล่ฉินหมิงออกจากบ้านไป ทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งทื่อขึ้นทันที

ซูซินเหยามองเห็นความลำบากใจของนายท่านซูจึงเริ่มออกปากพูดขึ้น "คุณปู่ ฉินหมิงเพิ่งจากไปได้ไม่นาน เขาน่าจะยังไปได้ไม่ไกลมาก"

“หนูจะไปตามขอร้องให้เขากลับมารักษาคุณย่าเอง!”

“เอาล่ะ รีบตามเขาไปเร็วเข้า”

“จำเอาไว้ให้ดีว่าหลานจะต้องจริงใจให้มากกว่านี้ ยังไงก็ต้องขอร้องให้เขากลับมาให้ได้…”

นายท่านซูเตือนให้หลานสาวไปตามฉินหมิงกลับมาด้วยความจริงใจ

"หนูเข้าใจแล้ว..."

ก่อนที่นายท่านซูท่านได้พูดจบ ซูซินเหยาก็รีบพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูและรีบวิ่งไปยังทิศทางที่ฉิน

หมิงจากไป

ที่ด้านนอกของคฤหาสน์ตระกูลซู

ฉินหมิงมาที่ลานจอดรถและกำลังจะขับรถออกไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง

“ฉินหมิง หยุดก่อน!”

ซูซินเหยาเรียกฉินหมิงให้หยุดและไล่ตามเขาไปอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูซู เกิดอะไรขึ้น? คุณตามผมมาทำไมอีก?”

ฉินหมิงประหลาดใจมาก

“แน่นอนว่าเพราะมีเรื่องให้ช่วยน่ะสิ!”

“ปู่ของฉันบอกให้ฉันมาขอร้องให้พาคุณกลับไปรักษาคุณย่า!”

ซูซินเหยาพูดอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเธอค่อนข้างสุภาพ แต่ทัศนคติที่ถือดีของเธอกลับไม่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

อย่างไรเสียเธอก็เป็นบุตรตรีคนเดียวของตระกูลซู และสถานะของเธอก็สูงส่งมากด้วย