บทที่ 173

ฉินหมิงกล่าวอย่างจริงใจ

ครั้งก่อนตอนที่เขาอยู่กับตระกูลหลิน เขาได้เห็นทักษะทางการแพทย์ของคุณฉีมาแล้ว ความสำเร็จของคุณฉีทั้งในด้านการแพทย์แผนจีนและการแพทย์แผนตะวันตกนั้นนับว่าสูงมากและไม่อาจหาอะไรเปรียบได้

แม้ว่าทักษะการฝังเข็มของเขาจะดีกว่าของคุณฉี แต่ในแง่ของประสบการณ์ทางการแพทย์และข้อมูลเชิงลึก แม้แต่คนธรรมดาทั่วไปก็ไม่มีทางตามคุณฉีได้ทัน

เป็นการดีกว่ามากสำหรับตระกูลซูที่จะขอให้คุณฉีทำการรักษามากกว่าขอให้คนที่ไม่ได้เป็นหมอเต็มตัวอย่างเขาไปรักษาให้!

"นี่คุณ…"

ซูซินเหยาเกือบจะระเบิดความโกรธออกมา

ถ้าคุณฉีทำได้ ทำไมเธอจะต้องรีบแจ้นมาหาฉินหมิงอย่างรีบร้อนแบบนี้กัน?!

แต่ถึงอย่างนั้นฉินหมิงกลับปฏิเสธที่จะรักษา และใช้คุณฉีเป็นโล่ ยังไม่ชัดเจนอีกหรือว่าเขาจงใจเย้ยหยันเธอ!

แล้วหญิงสาวผู้รักศักดิ์ศรีอย่างเธอจะทนได้อย่างไร?!

“นายฉิน อย่าหน้าด้านให้มากนักเลย!”

“ฉันขอเตือนคุณเอาไว้เลยนะ ฉันมาขอให้คุณไปรักษาคุณย่าก็เพราะตระกูลซูให้เกียรติคุณมาก นี่ถือเป็นเกียรติของคุณแล้ว!”

"อย่าแกล้งโง่ให้มากนักเลย!"

ซูซินเหยาตำหนิด้วยความโกรธ

"ขอบคุณตระกูลซูที่มองผมแบบนั้น แต่ผมไม่บังอาจรับเกียรตินั้นไว้หรอก!"

ฉินหมิงก็โกรธเช่นกัน ปฏิกิริยาของซูซินเหยาแย่มาก น้ำอดน้ำทนที่เขามีรั้งแต่จะทำให้อีกฝ่ายยิ่งร้ายกับเขามากขึ้น

ต่อให้เขาจะอารมณ์ดีแค่ไหนก็อดไม่ได้ที่จะโมโห

“เลิกเล่นตัวได้แล้ว!”

“ฉันจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย คุณจะกลับเข้าไปกับฉันไหม?”

ซูซินเหยาจ้องมองด้วยความโกรธ

"ไม่ล่ะ!"

"นี่ก็ดึกแล้ว และผมต้องกลับบ้านไปทานอาหารเย็นด้วย เพราะฉะนั้นผมจะไม่ไปกับคุณหรอก!"

ฉินหมิงตะคอกอย่างเย็นชา ก่อนขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วเตรียมออกเดินทาง

“พูดดี ๆ ด้วยไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง!”

“คุณรนหาที่เองนะ!”

ซูซินเหยาโกรธมาก เธอเอื้อมมือออกไปคว้าไหล่ของฉินหมิงอย่างรวดเร็วด้วยกรงเล็บอันแข็งแรง