บทที่ 174

ซูห่าวดุด้วยใบหน้าที่เย็นชา

"ขอโทษเหรอ?"

“คนอย่างเขามีอะไรให้ฉันต้องขอโทษ?”

"ไม่มีทางเสียหรอก!"

ซูซินเหยาไม่พอใจอย่างหนัก

"นี่เธอ…"

จมูกของซูห่าวมู่ทู่ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉินหมิงก็ขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก เพราะผมคงช่วยอะไรไม่ได้!”

“ผมแค่อยากจะกลับบ้านให้เร็วที่สุด หวังว่าตระกูลซูของพวกคุณจะไม่ใช้อำนาจของตัวเองสร้างความลำบากให้คนอื่นก็พอ!”

ฉินหมิงตะคอกอย่างเย็นชา ก่อนหันหลังกลับและจากไป ไม่อยากสุงสิงกับอีกฝ่ายไปมากกว่านี้

"คุณฉิน คุณจะกลับไปไม่ได้นะ!"

ซูห่าวตกใจและรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดฉินหมิงเอาไว้

“นายน้อยซูคุณคุณยังมีอะไรจะพูดอีก?”

ฉินหมิงกล่าวอย่างใจเย็น

“คุณฉิน ก่อนหน้านี้เราเข้าใจคุณผิดไปเราไม่ควรกังขาในทักษะทางการแพทย์ของคุณ และยิ่งไม่ควรขับไล่คุณไปแบบนี้…”

“ทั้งหมดเป็นความผิดของเราเอง ผมขอโทษคุณแทนคุณปู่ของผมด้วย ผมหวังว่าครั้งนี้คุณจะยกโทษให้เราและตามผมกลับไปเพื่อรักษาคุณย่าที…”

ซูห่าวโค้งคำนับอย่างจริงใจ และท่าทีของเขาก็ดูจริงใจมากกว่าของซูซินเหยาไม่น้อยเลย

“นายน้อยซู ผมต้องขอโทษด้วย ผมเองก็ไม่ค่อยมั่นใจเกี่ยวกับอาการป่วยไข้ของนายหญิงซูมากนัก ต้องขอโทษด้วยที่ผมไม่อาจช่วยอะไรได้…”

“อีกอย่างผมก็เพิ่งแนะนำให้คุณลองขอให้คุณฉี ปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนมาลองรักษาดูนี่นา ทักษะทางการแพทย์ของเขาสูงกว่าทักษะของผมมาก ผมคิดว่าเขาน่าจะสามารถรักษาอาการของนายหญิงซูได้อย่างแน่นอน”

ฉินหมิงพูดในสิ่งเดียวกับที่เขาเคยพูดกับซูซินเหยาก่อนหน้านี้

“คุณฉิน คุณคงยังไม่รู้ ตอนนี้คุณฉีอยู่ในตระกูลซูของเราแล้ว เขาเองก็ไม่สามารถรักษาคุณย่าของผมได้…”

ซูห่าวรู้สึกขายหน้าและอธิบายสถานการณ์อย่างรวบรัด

"นั่น......"

ฉินหมิงตกตะลึง เขารู้ว่าคุณฉีคือปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนมีทักษะทางการแพทย์ที่ทรงพลังมาก แต่เขาไม่คาดคิดว่าอาการของถังเฟิ่งซับซ้อนถึงขนาดที่แม้แต่คุณฉีก็ไม่มีวิธีรักษา