บทที่ 182

อีกทั้งเขาไม่ใช่คนรักของหลินหว่านชิง หากส่งของขวัญที่มีค่ามากขนาดนี้ให้กับเธอ เขากังวลว่าลุกล้ำเธอมากเกินไป!

เขาเข้าใจเธอดี หลินหว่านชิงคงไม่รับของขวัญนี้ง่าย ๆ แน่

ถ้าเขาเอาสร้อยเส้นนี้มอบให้เธอแล้วหลินหว่านชิงเข้าใจผิดว่าเขามีเจตนาไม่ดี พอถึงตอนนั้นพวกเขาสองคนอาจจะไม่หลงเหลือความเป็นเพื่อนเลยก็ได้ สิ่งนี้เขาจะไม่ยอมเกิดขึ้นเด็ดขาด

“ฉินหมิง ทำไมนายถึงจ้องมองพื้นเหม่อยังงั้นล่ะ?”

“จริงสิ นายทานข้าวเย็นมาแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ทาน ฉันจะได้ให้ป้าหลิวทำกับข้าวใหม่ให้นาย”

เมื่อได้ยินเสียงใส ๆ ของหลินหว่านชิง จิตใจฉินหมิงก็ล่องลอยหลุดไป

“ไม่ ไม่ต้องหรอกครับ ผมทานจากข้างนอกมาแล้ว”

“หว่านชิง นี่มันก็ดึกแล้ว งั้นผมกลับไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนนะครับ”

ฉินหมิงหัวเราะแห้ง ๆ ในที่สุดเขาก็เก็บสร้อยไว้อย่างเงียบ ๆ แล้วกลับเข้าไปในห้อง

“ฉินหมิงวันนี้นายเป็นอะไรหรือเปล่า ดูแปลก ๆ ไปนะ…”

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของฉินหมิง หลินหว่านชิงรู้สึกงุนงงมาก

สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกเธอว่าอาการของฉินหมิงนั้นผิดปกติ แต่สาเหตุคืออะไรเธอเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน จากนั้นเธอก็ส่ายหัวและละทิ้งความสงสัยแล้วกลับขึ้นไปชั้นบนเพื่อพักผ่อน

…

เช้าวันที่สอง

ฉินหมิงขี่มอเตอร์ไซค์ไปที่บริษัทเพื่อทำงานตามปกติ

ในห้องสำนักงาน

หานซียังมาไม่ถึง แต่เป็นฉินหมิงที่มาค่อนข้างเช้า เขาเดินไปที่โต๊ะคนเดียวแล้วนั่งลง

‘ตอนนี้จะทำไงดี เราจะใช้วิธีไหนที่เหมาะสมเพื่อให้สร้อยกับหว่านชิง อีกทั้งยังต้องไม่ให้เธอปฏิเสธและทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ’

‘นี่มันเป็นปัญหาโลกแตกชัด ๆ!’

ฉินหมิงถอนใจอย่างยากลำบาก เขาวางกล่องเครื่องประดับไว้บนโต๊ะแล้วเปิดออก มองดูดาวเหมันต์สมุทรอันงดงามที่อยู่ข้างใน ความรู้สึกเศร้าก็ถาโถมเข้ามาในใจ