บทที่ 183

ใบหน้าหานซีแดงเล็กน้อย เธอกล่าวขอบคุณฉินหมิงด้วยอย่างจริงใจ

เมื่อวานหลังเธอถึงบ้านก็ได้กินยาตามใบสั่งยาที่ฉินหมิงออกให้ อาการที่เคยเจ็บปวดก็หายเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายก็รู้สึกสบายขึ้น

ยิ่งทำให้เธอเลื่อมใสทักษะการแพทย์ของฉินหมิงมากขึ้น

“มิน่าล่ะครับวันนี้อารมณ์ของคุณถึงได้ดีขนาดนี้ ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง!”

พอฉินหมิงเข้าใจสถานการณ์ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ…

ในห้องสำนักงานรองประธาน

เอ้าเฟิงได้โทรหาตู้เซียวให้เข้ามาหา

“ผู้อำนวยการตู้ครับ เรื่องเมื่อวานที่คุณวานให้ผมไปสืบพื้นเพของฉินหมิง ตอนนี้ได้ข้อมูลแล้วนะครับ!”

เอ้าเฟิงทำหน้าแปลก ๆ

แต่สีหน้าตู้เซียวกลับดีใจ “รองประธานเอ้าครับ ผมไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใครหรือพื้นเพเขาเป็นยังไง… ”

“พื้นเพเหรอครับ?”

“พื้นเพเขาห่วยแตกมากครับ!”

ในที่สุดเอ้าเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะขำ

“ทำไมล่ะครับ เขาธรรมดามากและไม่มีคนหนุ่นหลังอะไรเลยเหรอ?”

ตู้เซียวถึงกับแปลกใจ

เขาจำได้แม่นว่าเมื่อไม่กี่วันฉินหมิงได้รับสิทธิ์ในการร่วมมือกับกลุ่มธุรกิจโจวชื่อกรุ๊ปทำเอาทุกคนอึ้งกันเป็นแถบ ๆ

เนื่องจากฉินหมิงสามารถสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลโจวได้ เขาน่าจะมีความสามารถหรือคนหนุนหลังอยู่บ้าง

“ยิ่งกว่าธรรมดาอีกครับ!”

“คุณคงคิดไม่ถึงแน่ ๆ ว่าคน ๆ นี้เคยเป็นลูกเขยของตระกูลหม่า เขาแต่งงานและอยู่ในตระกูลหม่ามาได้สามปี เขาถูกมองว่าเป็นสิ่งไร้ค่าในสายตาของทุกคนและชีวิตของเขาย่ำแย่ยิ่งกว่าสุนัขซะอีก …”

“แถมเขายังไร้พ่อแม่ ความสามารถอะไรก็ไม่มี ไม่นานก็ถูกภรรยาสวมเขาให้อีกตั้งหากแล้วเฉดหัวเขาออกจากตระกูลหม่า… ”

“เขาเหมือนกับสิ่งไร้ค่าชนิดหนึ่ง คุณคิดว่าเขาจะมีคนหนุนหลังอะไรได้เหรอครับ! ”

เอ้าเฟิงพูดพร้อมหัวเราะเยาะ