บทที่ 187

“อื้ม รองประธานเอ้า คุณตั้งใจจริง ๆ ขอบคุณนะคะ… ”

หลินหว่านชิงกัดริมฝีปากของเธอ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อยและความอบอุ่นที่ไม่อาจอธิบายได้พุ่งเข้ามาในหัวใจของเธอ

เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างพ่อเธอรวมไปถึงแม่เธอนั่นไม่ดีสักเท่าไร หลังจากหลินหว่านชิงย้ายมาอยู่คนเดียว ก็สองปีแล้วที่เธอไม่เคยจัดงานฉลองวันเกิด

บางครั้งคุณปู่และคุณน้าที่จำวันเกิดเธอได้ ก็จะโทรมาอวยพรเธอไม่ก็ส่งของขวัญมาให้

ตลอดสองปีที่ผ่านวันเกิดมา เธออยู่คนเดียวเสมอ และเธอก็รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว

แต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึง จู่ ๆ เอ้าเฟิงก็จำวันเกิดเธอได้อีกทั้งยังเตรียมเซอร์ไพรส์ให้กับเธออีก เธอประทับใจกับความจริงใจของเอ้าเฟิงจริง ๆ

“คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะเป็นวันเกิดประธานหลิน…”

“ประธานหลิน พวกเราทุกคนขออวยพรวันเกิดให้มีความสุขนะคะ…”

…

ผู้บริหารของบริษัทหลายคนที่อยู่โต๊ะเดียวกันได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วและรีบอวยพรหลินหว่านชิง

ทุกคนที่โต๊ะอื่นก็ยืนขึ้นเช่นกัน จากนั้นร่วมกันอวยพรหลินหว่านชิง

ภาพนี้ช่างอบอุ่นและอลังการมาก!

“ขอบคุณคำอวยพรของทุกคนนะคะ…”

หลินหว่านชิงยิ้มทั้งน้ำตา วันเกิดปีนี้ดีเป็นพิเศษ เธอชอบมันมากและเธอก็ก็มีความสุขมาก

“ประธานหลินครับ วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ ผมได้เตรียมของขวัญชิ้นหนึ่งไว้ให้คุณเป็นพิเศษด้วยนะครับ หวังว่าคุณจะรับมันไว้นะครับ…”

เอ้าเฟิงรีบตักตวงโอกาสนี้ไว้ หยิบกล่องเครื่องประดับที่สวยงามออกมาจากกระเป๋าของเขา และวางไว้บนโต๊ะหน้าหลินหว่านชิง

กล่องถูกเปิดออกและข้างในเต็มไปด้วยอัญมณี สร้อยคอเพชรอันสวยงามที่เด่นเป็นประกาย

ตัวสายโซ่ของสร้อยคอทำจากทองคำขาว และครึ่งวงกลมด้านล่างฝังด้วยเพชรสิบสองเม็ดขนาดเม็ดเยลลี่ ซึ่งดูใสและแวววาว

มีป้ายราคาติดไว้ข้างสร้อยคอหลังป้ายมีเลขศูนย์หลายตัวราคาสูงถึงหกสิบล้านบาท!

แม้ว่าครอบครัวของเอ้าเฟิงจะมีทรัพย์สินหลายพันล้านบาท แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเงินของปู่ของเขา และยังรวมถึงอสังหาริมทรัพย์อีกจำนวนมากด้วย