บทที่ 191

แม้ครั้งนี้ฉินหมิงจะไม่ได้มอบของขวัญที่มีค่ามากมายให้กับเธอ แต่ขอให้ฉินหมิงให้ด้วยใจจริงก็เพียงพอแล้ว อย่างอื่นก็ไม่สำคัญ

“นี่มัน…”

ฉินหมิงตกตะลึง

เขาคิดไม่ถึงว่าสร้อยคอหยกเขียวจักรพรรดิที่ตัวเองตั้งใจเตรียมมา กลับกลายเป็นสินค้าแผงลอยริมถนนมูลค่าไม่กี่พันบาทไปซะอย่างนั้น

แต่เขาก็ยังเถียงไม่ได้!

“หว่านชิง ฉินหมิงไม่ได้พูดเล่นนะ! ”

“สิ่งที่พูดมามันเป็นความจริง นี่มันเป็นสร้อยคอหยกเขียวจักรพรรดิที่มีมูลค่าสูงและหายากมาก!”

จู่ ๆ หานซีก็ลุกยืนขึ้น เธอมองดูสร้อยคอนั้น และมองไปที่ฉินหมิงอย่างแปลกใจ

หลินหว่านชิงชะงัก สงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า “ซีซี นี่เธอทำอะไรอยู่ ฉินหมิงเป็นบ้าไปคนเดียวก็พอแรงอยู่แล้ว นี่เธอยังไปผสมโรงบ้าเป็นเพื่อนเขาอีกเหรอ?”

“ฉันไม่ได้บ้านะ!”

“ฉันเป็นพยานให้เขาได้ สร้อยคอเส้นนี้ไม่เพียงแต่เป็นหยกเขียวจักรพรรดิ และมันถูกแกะสลักโดยอาจารย์หานเชียนผู้ที่เป็นปรมาจารญ์ด้านแกะสลักหยกผู้โด่งดัง! "

หานซีพูดอย่างมั่นใจ

“อะไรนะ?”

“นี่เป็นผลงานของอาจารย์หานเหรอ? เธอล้อเล่นอะไรกัน!”

“อาจารย์หานท่านเป็นบุคคลอันดับหนึ่งในการแกะสลักหยกโบราณในเจียงเฉิง และทักษะอันแปลกประหลาดของเขามีชื่อเสียงไปทั่วโลก!”

“แต่ผมได้ยินมาว่าท่านวางมือไปเมื่อสิบปีก่อนแล้ว แล้วนี่มันจะเป็นผลงานของท่านได้อย่างไรกัน!”

เอ้าเฟิงตกใจใหญ่

อาจารย์หานเชียนมีชื่อเสียงมากในเครื่องหยกโบราณ เช่นเดียวกับชื่อเสียงปรมาจารย์ด้านการแพทย์แผนจีนในวงการแพทย์ เกือบทุกคนในแวดวงนี้ไม่มีใครไม่รู้จัก!

แม้ว่าเอ้าเฟิงจะไม่ชำนาญ แต่คุณปู่ของเขาก็ชอบเครื่องหยกเอามาก ๆ ในครอบครัวมีผลงานสองชิ้นของอาจารย์หานเชียนที่ล้ำค่ามาก

เขาเคยได้ยินชื่อเสียงโด่งดังของอาจารย์หานเชียนมาจากคุณปู่ และเขาก็รู้ว่าอาจารย์หานได้วางมือจากการทำงานไปตั้งนานแล้ว

“ที่รองประธานพูดถูกต้อง เราเคยได้ยินเกี่ยวกับอาจารย์หานว่าท่านวางมือไปนานแล้ว! ”

“ผู้ช่วยหานที่พูดนักพูดหนาว่าเป็นผลงานของอาจารย์หาน คุณมีหลักฐานอะไรไม่ทราบ!”

...

มีผู้บริหารหลายคนที่ชอบสะสมอักษรวิจิตรและภาพวาดโบราณที่รู้ชื่อเสียงของอาจารย์หานเชียน ทุกคนประหลาดใจและตั้งถามคำถามกัน