บทที่ 192

พวกเขาทั้งสองคนรู้พื้นเพของฉินหมิงดี และก็รู้ว่าฉินหมิงเป็นเด็กกำพร้าไร้พ่อแม่ มิหนำซ้ำยังถูกภรรยาเก่าเฉดหัวอย่างกับคนไร้ค่าอีก!

ต่อตีพวกเขาให้ตายก็ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าคนอย่างฉินหมิงจะมีปัญญาซื้อสร้อยคอหยกเขียวจักรพรรดิอันล้ำค่านี้ได้!

“ฉันดูไม่ผิดหรอกค่ะ!”

“สร้อยหยกเขียวจักรพรรดิเส้นนี้ เป็นนายท่านซูที่ไหว้วานให้คุณปู่ฉันแกะสลัก ทั้งหมดแกะสลักออกมาได้กำไลหนึ่งคู่และสร้อยคอสองเส้น! ”

“สร้อยคอสองเส้นมีลักษณะเหมือนกันทุกประการ แต่มีเส้นหนึ่งสีแดง ส่วนอีกเส้นหนึ่งสีฟ้า! ”

“สองเส้นนี้ฉันตั้งชื่อไว้ “ดาวคู่แห่งท้องทะเล” เส้นสีแดงเส้นนั้นฉันตั้งชื่อไว้ว่าดาวเพลิงสมุทร แต่เส้นที่อยู่ตรงหน้านั้นฉันตั้งชื่อว่า “ดาวเหมันต์สมุทร”!”

หานซีกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น

สร้อยคอสองเส้นนี้เธอเป็นคนตั้งชื่อเองกับมือ เธอจะดูผิดไปได้อย่างไร!

“นายท่านซูไหว้วานให้อาจารย์หานแกะสลักเหรอ?”

”มัน…มันเป็นไปได้อย่างไร! ”

เอ้าเฟิงและตู้เซียวตกตะลึงงัน!

เดิมทีเจ้าของสร้อยสองเส้นนี้เป็นนายท่านซู แต่ว่าตอนนี้เส้นหนึ่งอยู่ในมือของฉินหมิง นี่ไม่ได้หมายความว่าฉินหมิงและนายท่านซูมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนมกันใช่ไหม?

ตระกูลซูเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลหลักในเจียงเฉิงเป็นและตระกูลที่ทรงพลัง ถ้าฉินหมิงมีความสัมพันธ์สนิทสนมกับตระกูลจริง แค่พวกเขาเป็นลูกหลานของตระกูลซู ตัวตนของเขาเพียงพอที่จะทำลายทั้งคู่ได้ในไม่กี่วินาที!

คนแบบนี้จะเป็นคนไร้ค่าได้อย่างไร!

“ฉินหมิง สร้อยดาวเหมันต์สมุทรนี้ควรจะเป็นของตระกูลซู แล้วทำไมถึงมาอยู่ในมือนายได้ล่ะ? ”

หานซีเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ใบหน้าสวยมองไปที่ฉินหมิงอย่างสงสัย

“อ้อ คืออย่างนี้น่ะครับ ผมและนายท่านซูมีมิตรภาพต่อกันนิดหน่อยน่ะครับ”

“เพราะฉะนั้นท่านเลยมอบจี้สร้อยดาวเหมันต์สมุทรเส้นนี้ให้ผมน่ะครับ”

ฉินหมิงยักไหล่ตอบคำถาม

มีมิตรภาพกับนายท่านซูอย่างนั้นเหรอ?