บทที่ 211

“นี่เลขาฉิน ในแผนค้นคว้าและทดสอบของเรามีผู้เชี่ยวชาญจำนวนมาก พวกเจาใช้เวลาครึ่งปีกว่าจะบรรลุผลลัพธ์ที่สำคัญบางอย่างได้!"

“คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน ที่จะใช้เวลาสั้น ๆ พัฒนาเวชสำอางสิบชนิดได้ในหนึ่งสัปดาห์? ”

“เพ้อเจ้อสิ้นดี! ”

ผู้อำนวยการเฉิงหัวเราะเยาะ

ถ้าคนนอกแผนกอย่างฉินหมิงพัฒนาเวชสำอางสิบชนิดได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ อย่างนั้นคนในแผนกพวกเขาจะมีประโยชน์อะไร! ”

“ฉินหมิง ฉันรู้ว่านายหวังดีเพื่อประโยชน์ของบริษัท!”

“แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่นายจะมาอวดดีนะ เลิกวุ่นวายสักทีได้ไหม!”

หลินหว่านชิงจ้องมองฉินหมิงอย่างไม่พอใจ

เธอจำได้ดีเมื่อวานฉินหมิงเป็นคนบอกเธอเอง ว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะทำสำเร็จได้ในหนึ่งสัปดาห์

เขานี่พูดไม่คิดชัด ๆ ถ้าเธอเชื่อเขา เธอนั่นแหละที่แปลก!

“ประธานหลิน ผมไม่ได้พูดจาเลอะเทอะนะครับ ที่ผมพูดมาทั้งหมดผมพูดจริงนะครับ!”

“ผมมั่นใจว่าผมทำได้!”

ฉินหมิงพูดน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อคืนเขาไม่ได้พูดเต็มที่ต่อหน้าหลินหว่านชิง เพียงเพราะว่าเขาอยากจะถ่อมตัวก็เท่านั้น

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกับเมื่อวาน ภายใต้แรงกดดันจากผู้อำนวยการเฉิงฝ่ายค้นคว้าและทดสอบ มันจึงทำให้เขาเดินถอยหลังไม่ได้!

ทันใดนั้นเอ้าเฟิงก็ได้มีความคิด เขาตบโต๊ะลุกขึ้นและกล่าวด้วยสีหน้าเยาะเย้ย ”นี่เลขาฉิน ในเมื่อคุณมั่นใจขนาดนี้แล้ว อย่างนั้นคุณกล้าให้คำมั่นสัญญาแบบลูกผู้ชายไหมล่ะครับ!”

“นั่นน่ะสิครับ อาศัยแต่ลมปากพูดหรือเปล่าก็ไม่รู้! ”

“นี่เลขาฉิน เมื่อกี้ผู้อำนวยการเฉิงก็ได้ให้คำมั่นสัญญาแล้ว ถ้าหากคุณไม่กล้าล่ะก็ ก็อย่ามาพูดจาเลอะเทอะที่นี่เลยดีกว่านะครับ! ”

“ก็แค่คำมั่นสัญญา ทำไมผมจะไม่กล้าล่ะครับ!

”ถ้าผมทำไม่ได้ ผมยอมให้จัดการกับผมอย่างไรก็ได้ครับ! ”

ฉินหมิงกล่าวออกมาอย่างไม่เกรงกลัว

“ดี นี่คุณพูดเองนะครับ!”

“ถ้าภายในหนึ่งสัปดาห์คุณไม่สามารถพัฒนาเวชสำอางสิบชนิดได้ คุณจะต้องเก็บข้าวของออกจากบริษัทนี้ไปทันที! ”