บทที่ 212

“ได้ ผมตกลง! ”

“พอถึงตอนนั้น คุณเตรียมไสหัวออกจากบริษัทไปได้เลย!”

เอ้าเฟิงหัวเราะอย่างเย็นชา เขามองดูฉินหมิงด้วยความดูถูก ราวกับว่าเขาชนะแล้วอย่างไรอย่างนั้น

“คำไหนคำนั้นครับ! ”

“อย่างนั้นให้ประธานหลินและเพื่อนร่วมงานทุกท่านที่นี้เป็นพยานละกันนะครับ แล้วเรามารอดูกันว่าใครจะชนะ!“

ฉินหมิงหัวเราะขึ้นมา

“ทำอะไรไม่ดูตัวเองจริง ๆ !”

ผู้บริหารทุกคนรู้สึกขบขันกับคำพูดของฉินหมิง

พวกเขาไม่คิดว่าฉินหมิงจะเอาชนะเรื่องนี้ได้ ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าฉินหมิงเอาความมั่นอกมั่นใจมาจากที่ไหน!

“เอาล่ะ แยกย้ายกันได้แล้วค่ะ!”

หลินหว่านชิงมองฉินหมิงอย่างไม่สบอารมณ์นัก

ความคิดของเธอก็ไม่ต่างจากทุกคน เธอเองก็ไม่คิดว่าฉินหมิงจะชนะเหมือนกัน เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของฉินหมิง เธอเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร

…

ไม่กี่วันต่อมา

ฉินหมิงเข้าไปในโรงงานและทำงานร่วมกับรองผู้อำนวยการกัวในการเพิ่มประสิทธิภาพการกลั่นและพัฒนาเวชสำอาง

หลังจากทั้งสองที่ทำงานหนัก ไม่นานสิ่งต่าง ๆ ก็เห็นความก้าวหน้า

ในด้านประสิทธิภาพของการกลั่นวัตถุดิบ ฉินหมิงได้ทำตามแนวคิดของรองผู้อำนวยการกัว และหลังจากการทดลองซ้ำหลายครั้งในที่สุดทั้งสองคนก็ได้เพิ่มประสิทธิภาพการกลั่นจากประมาณหกสิบเปอร์เซ็นต์เป็นมากกว่าแปดสิบเปอร์เซนต์

และน้ำค้างยามเช้าที่ฉินหมิงได้เก็บไว้มีบทบาทสำคัญมาก

น้ำค้างยามเช้าเหล่านี้มีพลังทางจิตวิญญาณอยู่ภายใน เช่นเดียวกับตัวเร่งปฏิกิริยา ซึ่งสามารถเร่งการหลอมรวมของวัตถุดิบได้

ประสิทธิภาพการกลั่นสามารถเพิ่มขึ้นได้มากในทีเดียว ต้องขอบคุณน้ำค้างยามเช้าเหล่านี้!

ส่วนทางด้านการวิจัยและพัฒนาเวชสำอางก็ประสบผลสำเร็จอย่างน่าทึ่งเช่นกัน