บทที่ 213

“แน่นอนสิครับ!”

“ครั้งนี้ผมทำตามที่สัญญากับประธานหลินสำเร็จแล้วนะครับ! ”

ผู้อำนวยการเฉินเชิดยิ้มอย่างภูมิใจ

“จริงเหรอครับ?”

“อย่างนั้นก็แสดงความยินดีด้วยนะครับ!”

"เวชสำอางระดับไฮเอนด์มีความสำคัญมากต่อการพัฒนาของบริษัทของเรา ถ้าประธานหลินรู้เรื่องนี้ เธอจะตอบแทนแผนกค้นคว้าและพัฒนาของคุณอย่างแน่นอนเชียวล่ะครับ!"

…

ผู้บริหารระดับสูงหลายคนแสดงความยินดีและชมเชยเขาอย่างไม่หยุด

“ผู้อำนวยการเฉิน คุณนี่ทำได้ไม่เลวเลยนะครับ!”

แม้กระทั่งเอ้าเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าอย่างพอใจ

ตอนนี้เขาและผู้อำนวยการเฉิงถือว่าได้ลงเรือลำเดียวกัน ตอนนี้แผนกค้นคว้าและพัฒนาพัฒนามันสำเร็จแล้ว สำหรับเขานี่ถือเป็นเรื่องที่ดี เหมือนเขาและผู้อำนวยการเฉิงชนะเดิมพันไปแล้วครึ่งหนึ่ง!

ผ่านไม่นาน

ก็ได้มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้น หลินหว่านชิงได้พาเลขาอู๋จิ้งเข้ามาในห้องประชุม

พอมาถึงที่นั่ง หลินหว่านชิงเงยหน้าขึ้นและพบว่ามันแปลกไป “เอ๊ะ แล้วฉินหมิงล่ะคะ ทำไมถึงไม่เห็นพวกเขาสองคน?”

“ไม่รู้ครับ ผมเองก็ไม่เห็นพวกเขาเหมือนกัน”

ทุกคนต่างส่ายหน้าอย่างงงงวย

“ไม่ใช่ว่าเลขาฉินทำไม่สำเร็จ เลยกังวลกลัวว่าจะถูกทุกคนไล่จี้เลยตั้งใจหนีความผิดใช่ไหมครับ?”

ผู้อำนวยการเฉิงพูดและมีรอยยิ้มเยาะเย้ย

“ก็เป็นไปได้นะครับ!”

“ตอนแรกพูดโอ้อวดว่าตัวเองเก่งอย่างนู้นอย่างนี้ แต่ตอนนี้กลับมุดหัวซ่อนตัวในกระดองเหมือนเต่า ไม่อายชาวบ้านซะบ้างเลย! ”

“นั่นน่ะสิ ผมรู้สึกตั้งนานแล้วว่าเขาเขื่อถือไม่ได้ แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ !”

“ถ้ารู้ว่าทำไม่ได้ก็อย่ามารับปาก ทำให้พวกเราเสียเวลาไปเปล่าประโยชน์ซะจริง! ”

…

ทุกคนแทบจะฉีกอกฉินหมิงออกเป็นชิ้น ๆ ทุกคนคิดว่าที่ฉินหมิงหลบหนีเพราะกลัวถูกลงโทษและกลัวถูกทุกคนด่าทอดูถูกเขา

“ใครว่าผมหนีครับ!”