บทที่ 215

ฉินหมิงหยิบเครื่องสำอางออกจากถุงดำและวางลงบนโต๊ะประชุมทีละชิ้น รวมกันทั้งหมดได้สิบหกขวดพอดี

“สิบหกชนิดอย่างนั้นเหรอ?”

“จริงหรือโกหกกันนี่!”

ทุกคนต่างมองกันไปมา พวกเขาต่างเห็นความประหลาดใจและความไม่แน่นอนในสายตาของกันและกัน

ไม่มีใครเชื่อว่าที่ฉืนหมิงพูดมาจะเป็นความจริง!”

“จะจริงหรือโกหก เดี๋ยวทดสอบตรงนี้ก็รู้แล้วล่ะครับ!”

ฉินหมิงดูสงบและส่งมอบเวชสำอางทั้งสิบหกชนิดให้กับผู้เชี่ยวชาญหลายคนในแผนกค้นคว้าและพัฒนา

ด้วยความสงสัย ผู้เชี่ยวชาญจากแผนกค้นคว้าและพัฒนาจึงเทน้ำยาทดสอบลงในเครื่องทีละตัว และเริ่มการทดสอบ

ผ่านไปไม่นาน ผลการทดสอบก็ออกมา

หลายคนในแผนกค้นคว้าและพัฒนาดูข้อมูลการทดสอบที่แสดงบนคอมพิวเตอร์และขยี้ตาด้วยความไม่เชื่อ

“เกาหยวน ผลการทดสอบเป็นอย่างไรบ้าง? พวกเขาเป็นไปตามมาตรฐานระดับสูงหรือเปล่า?”

ผู้อำนวยการเฉิงอดไม่ได้ที่จะถาม ในใจเขาเต้นราวกับกลองที่ถูกตี

ผู้บริหารที่เหลือมองไปที่ผู้เชี่ยวชาญที่แผนกค้นคว้าและพัฒนาด้วยสีหน้ากังวล แม้ว่าพวกเขาจะไม่เชื่อว่า ฉินหมิงจะสามารถพัฒนาเวชสำอางได้ แต่หลังจากเห็นปฏิกิริยาที่ผิดปกติของผู้เชี่ยวชาญแผนกค้นคว้าและพัฒนา พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะไม่มั่นใจเล็กน้อย

“รายงานต่อผู้อำนวยการ ดูเหมือนว่าข้อมูลจะมีปัญหาบางอย่างครับ”

เกาหยวนกลืนน้ำลายและรายงานด้วยความยากลำบาก

“ข้อมูลมีปัญหาอย่างนั้นเหรอ?”

“ทำไมล่ะ หรือว่าส่วนผสมไม่ได้มาตรฐานเหรอ?”

“เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด!”

“ผู้อำนวยการเฉิงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที และหัวใจที่ตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ก็ดีขึ้น

“ผมก็นึกว่าพัฒนาเวชสำอางได้จริง ๆ ซะอีก เล่นซะตกใจแทบแย่!

“ที่แท้มันก็ตั้งใจโอ้อวด ทุกอย่างไม่เป็นไปตามมาตรฐาน!”

“นี่เลขาฉิน คุณคงไม่ได้ใส่ยาแผนจีนตามใจชอบ แล้วคิดเอออ่อหอหมกว่าตัวเองพัฒนาเวชสำอางออกมาได้ใช่ไหมครับเนี่ย?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า น่าขำซะจริง…”