บทที่ 218

คุณภาพของวัตถุดิบเป็นปัญหาสำหรับเธอมาโดยตลอด ตอนนี้ฉินหมิงไม่เพียงแต่พัฒนาเวชสำอางระดับไฮเอนด์เท่านั้น แต่ยังช่วยเธอลดความเสี่ยงด้านคุณภาพของวัตถุดิบอีกด้วย

นี่เป็นพรที่พระเจ้าจัดสรรส่งมาให้เธอชัด ๆ!

เป็นครั้งแรกที่เธอรับรู้ถึงความสามารถของฉินหมิงจากก้นบึ้งของหัวใจ!

“นี่…นี่เขาเป็นคนจริง ๆ เหรอนี่…”

ผู้บริหารทุกคนต่างตกตะลึงจนกรามของพวกเขาแทบจะหล่นลงกับพื้น พวกเขาทั้งหมดมองฉินหมิงราวกับว่าพวกเขากำลังมองสัตว์ประหลาด

สีหน้าของเอ้าเฟิงกับผู้อำนวยการเฉิงยิ่งไม่สู้ดีมากขึ้น พวกเขาตกใจมาก!

“ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้…”

ใบหน้าของเอ้าเฟิงเปลี่ยนเป็นสีแดง เลือดพล่านสุ่มอยู่ในอกจนเขาแทบจะกระอักเลือดออกมา

เขาเป็นคนเย่อหยิ่งและถือตัวมาโดยตลอด เขาคิดว่าเขามีความสามารถและไม่เคยเห็นใครดีเท่ากับตัวเอง

โดยเฉพาะเด็กกำพร้าไร้ค่าอย่างฉินหมิง แม้แต่เศษเสี้ยวเขาเองก็ไม่อยากจะมอง!

แต่ตอนนี้คนที่เขาขยะแขยงเหมือนมด แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์และความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ ตัวเขาเองเหมือนโดนเหยียบไว้ใต้เท้าของฉินหมิง!

แบบนี้เหมือนเหยียบหน้าเขาชัด ๆ !

“รองประธานเอ้า ผู้อำนวยการเฉิง คุณสองคนแพ้แล้วล่ะครับ!”

“คิดจะเดิมพันแล้วก็ต้องรู้จักแพ้ชนะหน่อยนะครับ ต่อไปพวกคุณควรจะทำอย่างไร ผมคงไม่ต้องพูดเตือนใช่ไหมครับ?”

ฉินหมิงพูดน้ำเสียงเรียบ

“นี่คุณ…”

ดวงตาของเอ้าเฟิงลุกโชนราวกับไฟ แม้ว่าในใจเขาจะไม่เต็มใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

“ฉินหมิง ผมล่ะยอมคุณจริง ๆ …”

“ไม่มีใครเก่งกาจได้เท่ากับคุณ!”

“ความสามารถของคุณในการวิจัยและพัฒนานั้นยอดเยี่ยมมาก ผมล่ะนับถือคุณจริง ๆ !”

“เรื่องที่ผมสงสัยในความสามารถของคุณ ผมต้องขอโทษคุณจากใจจริง หวังว่าคุณจะใจกว้างพอไม่ถือสาผม…”

พูดจบผู้อำนวยการเฉิงก็ถอนหายใจและโค้งคำนับฉินหมิงจากใจจริง

ท้ายที่สุดแล้วระหว่างเขากับฉินหมิงไม่มีความแค้นหรือความขัดแย้งใด ๆ ตอนนี้เมื่อเขาเห็นความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ของฉินหมิง ก็รู้สึกชื่นชมเล็กน้อย

“โถ่ ผู้อำนวยการเฉิงก็ชมเกินไปครับ ผมแค่โชคดีเท่านั้นเอง…”