บทที่ 23

หลินหว่านชิงตกใจ "นายไม่มีใบขับขี่เหรอ?"

“ยุ่งยากนิดหน่อยนะ”

หลินหว่านชิงครุ่นคิดเล็กน้อยราวกับว่านึกอะไรบางอย่างได้ขึ้นมาได้ "ถ้าอย่างนั้นนายขับมอเตอร์ไซค์ได้ไหม"

“ผมขับมอเตอร์ไซค์ได้ มีใบขับขี่ด้วย”

ฉินหมิงพยักหน้า เมื่อก่อนฐานะของเขาในตระกูลหม่าแย่กว่าสุนัขเสียอีก มีสิทธิ์จะได้ขับรถยนต์ที่ไหนกัน

แต่เวลาตระกูลหม่าอยากใช้เขาออกไปทำธุระ เพื่อความสะดวกพวกเขาเลยเตรียมรถมอเตอร์ไซค์มือสองผุพังให้เขาโดยเฉพาะ

"งั้นก็ดี"

“ฉันมีมอเตอร์ไซค์อยู่ที่นี่คันหนึ่ง เป็นของขวัญวันเกิดจากป้าฉันเมื่อปีที่แล้ว”

“ฉันเองก็ไม่ได้ใช้มันอยู่แล้ว งั้นยกให้นายใช้แล้วกัน”

หลินหว่านชิงดึงฉินหมิงไปที่มุม ซึ่งมีรถมอเตอร์ไซค์สปอร์ตสีชมพูเท่ ๆ จอดอยู่

“อย่าดูถูกมอเตอร์ไซค์คันนี้ไปเชียว ราคามันไม่ต่ำกว่าล้านเลยนะ…”

"อะไรนะ?"

“มากกว่าล้านเลยเหรอ?”

ฉินหมิงตกใจมากจนปากค้าง

“ใช่สิ ฉันจำได้ว่าป้าของฉันบอกว่ามอเตอร์ไซค์คันนี้เป็นรุ่นที่ระลึกของโรสลอยด์ แถมเป็นรุ่นลิมิเต็ดด้วย ราคาน่าจะประมาณสักหนึ่งล้านเจ็ดแสนแปดหมื่นได้มั้ง!”

หลินหว่านชิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และพูดออกมา

ฉินหมิงตกตะลึงและแอบตกใจ คนรวยไม่ธรรมดาเลย ที่จริงราคามอเตอร์ไซค์คันเดียวแพงกว่ารถหรูระดับซุปเปอร์คาร์หลายคันจริง ๆ

นี่มันโอเว่อร์เกินไปแล้ว!

“ไม่ใช่ว่าดูถูกมันนะ”

“ผมแค่คิดว่าสีมันไม่ค่อยเข้ากับผมสักเท่าไร”

ฉินหมิงยิ้มเขิน ๆ หลังจากลังเลอยู่สักพักก็รวบรวมความกล้าพูดไปว่า "หว่านชิง วันหลังเราร่วมงานกัน ผมคิดว่ามันจะสะดวกกว่าถ้านั่งรถไปด้วยกัน..."

"ฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"

“แต่คิดให้ดีนะ ถ้ามีใครเห็นเราไปกลับเลิกงานด้วยกัน เกรงว่านายจะเดือดร้อนโดยไม่จำเป็นเอานี่สิ…”

“และนี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว ในอนาคตหากนายมีธุระส่วนตัวที่ต้องจัดการ หากไม่มีพาหนะใช้เดินทางก็คงไม่สะดวกอยู่ดี” หลินหว่านชิงยักไหล่

ในขณะเดียวกัน ก็คิดกับตัวเองว่าเขานิสัยไม่ดีซะจริงเลย ไม่นานก็โผล่หางของเขาออกมาแล้ว