บทที่ 24

สาวสวยขาเรียวยาวคนนั้นก็เดินลงมาจากรถทันที

"ขอโทษครับ ๆ..."

ฉินหมิงรีบขอโทษทันที

เขาเป็นคนที่นิสัยยอมคนมาตลอดและไม่ชอบทะเลาะกับคนอื่น แม้ว่าอีกฝ่ายจะทำผิด แต่เขาก็เป็นคนที่ขอโทษเสมอ

“ขับรถประสาอะไร ไม่ลืมตาดูทางเลยรึไง?”

สาวสวยจิ้ปากบ่นอย่างไม่สบอารณ์

ฉินหมิงขมวดคิ้ว เดิมทีนี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่ท่าทียกตนข่มท่านของอีกฝ่ายทำให้เขาอึดอัดใจ “พี่สาว เห็นกันอยู่ว่าคุณเปิดประตูรถไม่มองกระจกมองหลัง คุณจะโทษว่าเป็นความผิดผมทุกอย่างไม่ได้นะครับ"

“นอกจากนี้ ผมได้ขอโทษคุณก่อนแล้ว คุณช่วยมีเหตุมีผลได้ไหม!”

“นี่คุณบอกว่าฉันไม่มีเหตุผลงั้นเหรอ?”

สาวสวยคนนั้นโกรธและมองไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของฉินหมิงอย่างเย็นชา ด้วยสีหน้ารังเกียจ "ก็แค่มอเตอร์ไซค์ห่วยแตก แถมยังเป็นสีชมพูอีก!"

“เป็นผู้ชายดี ๆ ไม่ชอบ ดันมาเป็นตุ๊ดซะงั้น น่าเกลียดมากจริง ๆ!”

“ผมอยากขี่มอเตอร์ไซค์สีอะไร มันไม่ใช่เรื่องของคุณสักหน่อย!”

“นาย...อย่าให้มันมากไปนะ!”

ฉินหมิงหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

เห็นอยู่ชัดเจนว่าอีกฝ่ายเปิดประตูรถชนเขาจนเกือบล้ม แต่กลับมาหาว่าเขาเป็นตุ๊ด!

ไม่ว่าเขาจะอารมณ์ดีแค่ไหน เขาก็รู้สึกมีอารมณ์โกรธขึ้นมาหน่อยแล้ว

ในตอนนี้การโต้เถียงระหว่างทั้งสองดึงดูดความสนใจของพนักงานโดยรอบอย่างรวดเร็ว และมีหลายคนได้หยุดดู

“เฮ้ย นั่นผู้ช่วยหานไม่ใช่เหรอ?”

"ผู้ช่วยหานไม่เพียงแต่เป็นผู้บริหารที่มีฝีมือเก่งกาจในบริษัทของเรา แต่ยังได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเป็นอันดับสองในบริษัทของเราด้วย ทั้งความสวยและพรสวรรค์ของเธอ เป็นรองแค่คุณหลินเท่านั้น"

“ฉันได้ยินมาว่าผู้ช่วยหานยังโสด ไม่รู้ว่าผู้ชายคนไหนจะโชคดีพอเข้าตาเธอได้บ้าง!”

“ถ้าฉันได้แต่งงานกับผู้ช่วยหาน ฉันยอมแลกอายุขัยสิบปีเลย!”

...

พนักงานชายบางคนที่อยู่รอบตัวเธอจับจ้องไปที่ความงามขายาว และดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยแสงที่ลุกเป็นไฟ

"ดูสิ!"

“หมอนั่นคือใคร ขี่มอเตอร์ไซค์สีชมพูมาด้วย!”

“ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยเห็นเขาในบริษัทมาก่อน ไม่รู้ว่าเขามาจากแผนกไหน!”

“แต่เป็นผู้ชายขี่มอเตอร์ไซค์สีชมพูไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรก็จริง หรือเป็นไปได้ไหมว่าเขาอาจจะเป็นโรคจิต”

…

หลายคนหันความสนใจไปที่ฉินหมิงด้วยสีหน้าดูถูกและรังเกียจ

ฉินหมิงทั้งโกรธทั้งอายจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด อยากจะเอาหน้ามุดดินหนีจริง ๆ