บทที่ 235

“ฉินหมิง ในเมื่อเราพบกันแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ”

ซ่งเซียงตงหัวเราะ

“ไม่ล่ะ ฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นฉันคงจะไม่ไป”

ฉินหมิงส่ายหน้า

เขาเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก และเขาอาศัยการเรียนไปด้วยควบคู่กับทำงานเพื่อจะได้มีโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัย

เนื่องจากสภาพครอบครัวที่ย่ำแย่ เขาจึงถูกเพื่อนร่วมชั้นหลายคนรังแกและรังเกียจมาโดยตลอด มีเพียงไม่กี่คนที่ยินดีติดต่อกับเขา

นอกจากนี้เขาค่อนข้างเป็นคนเงียบ ๆ และแทบไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองมีส่วนร่วมอะไรในมหาวิทยาลัยเลย

สถานการณ์ของซ่งเซียงตงตรงกันข้ามกับเขาอย่างสิ้นเชิง

ซ่งเซียงตงเป็นเศรษฐีรุ่นที่สองที่มีฐานะทางครอบครัวค่อนข้างดีและมีทรัพย์สินนับสิบล้าน

ย้อนกลับไปตอนนั้น ซ่งเซียงตงเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีอิทธิพลมากที่สุดในชั้นเรียนและได้รับความสนใจจากเพื่อนผู้หญิงร่วมชั้นเรียนหลายคน

เดิมทีเขาและซ่งเซียงตงไม่ได้มาจากชนชั้นเดียวกันและพวกเขาก็เคยพูดคุยกันเพียงเล็กน้อย ซ่งเซียงตงกับเขาจึงไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันนัก และมักจะสร้างปัญหาให้เขาเสมอ

อีกทั้งไม่มีใครบอกเขาเรื่องงานเลี้ยงรุ่น ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องหน้าด้านร่วมงาน

เมื่อซ่งเซียงตงได้ยินดังนั้น เขาก็รีบคว้าแขนของฉินหมิง "ไม่ไป เป็นไปได้ยังไง?!"

“ไม่เจอกันตั้งหลายปี ในที่สุดเราก็มีโอกาสได้เจอกัน ถ้าไม่ไปงานก็กร่อยแย่”

“ฉันมีเรื่องต้องทำจริง ๆ ฉันนัดกับใครบางคนไว้...”

ฉินหมิงต้องการปฏิเสธ แต่เจียงชุ่นขัดจังหวะก่อนที่เขาจะพูดจบ

“เอาล่ะ ฉินหมิง เราทุกคนเคยได้ยินเกี่ยวกับนายแล้ว นายไม่จำเป็นต้องอับอาย!”

“นอกจากนี้หลี่เจียฮุยก็อยู่ที่นี่ด้วย นายไม่อยากพบเธอเหรอ?”

เจียงชุ่นกล่าวด้วยสีหน้าแปลก ๆ

แม้ว่าฉินหมิงแทบจะไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนร่วมชั้นของเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่พวกเขาทุกคนรู้ข่าวการแต่งงานของฉินหมิงกับตระกูลหม่า และพวกเขาก็ได้ยินเรื่องเกี่ยวที่ฉินหมิงและหม่าลู่หย่าร้างกัน และถูกไล่ออกเมื่อไม่นานมานี้เล็กน้อย

“หลี่เจียฮุ่ยก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”

ความคิดของฉินหมิงเริ่มเปลี่ยนไป ใบหน้าเนียนนุ่มและสวยงามปรากฏในใจของเขาอย่างเสียไม่ได้ความอบอุ่นพุ่งเข้าสู่หัวใจของเขา