บทที่ 236

ซ่งเซียงตงเคยเป็นบุคคลที่โด่งดังในชั้นเรียนและได้รับความนิยมมาโดยตลอด เขาเป็นเจ้าชายผู้มีเสน่ห์ในสายตาของเพื่อนร่วมชั้นหญิงหลายคน

เมื่อพวกเขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของสังคม ทุกคนก็ตระหนักถึงความสำคัญของเงินตราได้อย่างลึกซึ้ง

แม้ว่าซ่งเซียงตงจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก และภูมิหลังทางครอบครัวของเขาก็ยังห่างไกลจากพวกทายาทเศรษฐีไปมาก แต่ถึงอย่างนั้นฐานะของเขาก็ดีกว่าทุกคนที่เหลือไม่น้อย

แน่นอนว่าพวกเขาย่อมต้องให้ความสนใจซ่งเซียงตงมากขึ้น

“โอ้ เจียงชุ่นกับฉันบังเอิญเจอกันฉันพบกับฉินหมิงที่ลานจอดรถ เราพูดคุยกันสักพักก็เลยทำให้เสียเวลาไปอยู่บ้าง”

ซ่งเซียงตงยิ้มเบา ๆ ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มาก

“ฉินหมิง?”

ทุกคนตกใจแล้วสังเกตเห็นฉินหมิงที่อยู่ด้านหลังซ่งเซียงตงและเจียงชุ่นทันที

สายตาของหลายคนแสดงถึงความดูถูกและเย้ยหยันเล็กน้อย

หลี่เจียฮุ่ยเป็นเพียงคนเดียวที่จับจ้องไปที่ฉินหมิงด้วยดวงตาเป็นประกายและเธอก็กล่าวทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม "ฉินหมิงไม่เจอกันนานเลย"

“ใช่ เราไม่ได้เจอกันตั้งสามปีแล้ว...”

ฉินหมิงรู้สึกเศร้ามากและลังเลที่จะพูด

เขาสัมผัสได้ถึงสายตาดูถูกเหยียดหยามของทุกคน เดิมทีเขาต้องการขอข้อมูลการติดต่อของหลี่เจียฮุ่ย

อย่างตรงไปตรงมา และรีบออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงความลำบากใจหากต้องอยู่ต่อ

แต่นี้ถือว่าเป็นเรื่องค่อนข้างกระทันหัน ดังนั้นเขาจึงกัดฟันทนต่อไป

“เอาล่ะ เราทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่าด้วยกันทั้งนั้น ไม่เห็นต้องเกรงใจอะไรกันเลย”

“ทุกคน นั่งเถอะ!”

หลังจากพูดคุยกันสองสามประโยค ซ่งเซียงตงในฐานะเจ้าภาพก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนนั่งลง

“เซียงตง งานเลี้ยงรุ่นของพวกเราในวันนี้มีนายเป็นเจ้าภาพ เพราะงั้นนายก็ควรนั่งที่หัวโต๊ะ”

เจียงชุ่นฉลาดมาก เขารู้ว่าซ่งเซียงตงชอบหลี่เจียฮุ่ยมาตลอด ดังนั้นเขาจึงรีบเปิดเก้าอี้ข้าง ๆ หลี่เจียฮุ่ย ให้ซ่งเซียงตงนั่งลง