บทที่ 238

ซ่งเซียงตงพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง มองเผิน ๆ ดูเหมือนเขาอยากจะล้างแค้นให้กับฉินหมิง แต่จริง ๆ แล้วเข้าแค่พยายามจะแทงซ้ำเข้าไปที่แผลเก่าของฉินหมิงเท่านั้น!

นี่คือเหตุผลที่เขาจงใจลากฉินหมิงเข้ามาร่วมงานเลี้ยงรุ่นในครั้งนี้ด้วย เขาต้องการให้ฉินหมิงต้องอับอายต่อหน้าสาธารณชน ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่มีทางได้กำจัดความเกลียดชังที่มีอยู่ในใจออกไปได้เลย!

"อะไรนะ?"

“นี้นายถูกภรรยาสวมเขา? แล้วยังท้องลูกของคนอื่นด้วยเหรอ?”

“ฉินหมิง นายจะน่าสงสารเกินไปแล้ว!”

"ฮ่า......"

ทุกคนประหลาดใจในตอนแรก จากนั้นจึงหัวเราะออกมาทันที

เดิมทีพวกเขาก็ดูถูกฉินหมิงไม่น้อยอยู่แล้ว เมื่อตอนนี้พวกเขาได้ยินเรื่องอื้อฉาวทั้งหมด พวกเขาก็ยิ่งมองไปที่ฉินหมิงด้วยสายตาเย้ยหยันมากยิ่งขึ้น ราวกับพวกเขากำลังมองดูตัวตลกคนหนึ่ง

คนที่ไม่เย้ยหยันเขามีเพียงคนเดียวคือหลี่เจียฮุ่ย เธอเห็นใจกับสิ่งที่ฉินหมิงต้องประสบและรู้ว่าทุกคนตั้งใจเย้ยหยันเขา เธอรีบปลอบใจเขา "ฉินหมิง นาย... อย่าได้ใส่ใจคนพวกนี้เลยนะ"

“ไม่เป็นไรหรอก ผมชินซะแล้วล่ะ”

ฉินหมิงกล่าวอย่างใจเย็น

เขาไม่ใช่คนโง่ เขารู้อยู่แล้วว่าซ่งเซียงตงจงใจทำให้เขาอับอาย

แต่ในตอนนี้หัวใจของเขาแข็งแกร่งขึ้นแล้ว และเขาจะไม่ปล่อยให้เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้มาเป็นอารมณ์

สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือคนที่อยู่ตรงหน้าเขาล้วนแล้วแต่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขาเอง และเขาก็ยังคิดถึงมิตรภาพระหว่างเพื่อนอยู่ในใจ

แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมชั้น แต่เขาไม่คิดจะทำแบบนั้นด้วย ไม่เช่นนั้นเขาก็คงจะไม่ต่างอะไรกับพวกเขา!

“นายนี่ยังใจกว้างเหมือนเดิมเลยนะ!”

ดวงตาที่สวยงามของหลี่เจียฮุ่ย เปล่งประกายแวววาว

ก่อนหน้านี้ที่เธอสนิทชิดเชื้อกับฉินหมิงก็เพราะความใจกว้างของอีกฝ่าย

แม้ว่าฉินหมิงจะไม่มีด้านใดที่พิเศษกว่าคนอื่น และไม่ได้เก่งหรือมีความสามารถมากนัก แต่เธอก็ชื่นชมพฤติกรรมในแง่นี้ของเขาเสมอ!

เมื่อเห็นฉินหมิงไม่สะทกสะท้าน ซ่งเซียงตงและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกเก้อเขินไปเอง

ท้ายที่สุดแล้ว เราทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะทำอะไรเลยเถิด พวกเขาหยุดหัวเราะและดูทำตัวไม่ถูกหน่อยเล็กน้อย

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!