บทที่ 239

“ใช่ พี่ตงพูดถูก”

“พวกเราแค่ล้อเล่นกับนายเท่านั้น นายเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดังนั้นนายไม่ควรใจแคบขนาดนั้นจริงไหม?”

“อีกอย่าง เราไม่ได้เจอกันเสียตั้งนาน ในที่สุดเราก็มีโอกาสได้เจอกันแล้ว ถ้านายรีบกลับไป…”

…

เมื่อได้ยินสิ่งที่ทุกคนพูดหลี่เจียฮุ่ยก็คิดว่าฉินหมิงรีบกลับเพราะโกรธ ดังนั้นเธอจึงแนะนำ "ฉินหมิงไหน ๆ นายก็มาแล้ว คุยอะไรให้เสร็จแล้วก็ค่อยกลับสิ"

“และฉันไม่ได้เจอนายมากกว่าสามปีแล้ว ฉันมีอะไรอยากจะคุยกับนายเยอะแยะเลย”

ทัศนคติของหลี่เจียฮุ่ยดูจริงใจมาก

เธอตกลงที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงรุ่นในครั้งนี้เพื่อดูว่าเธอจะได้พบกับฉินหมิงหรือไม่

ตอนนี้ในที่สุดเธอก็ได้พบกับฉินหมิงแล้ว เธอไม่อยากให้ฉินหมิงรีบจากไปอย่างแน่นอน

“เจียฮุ่ย ผมมีธุระต้องทำจริง ๆ…”

“เอาแบบนี้ดีไหม? ในอีกสองวันฉันจะเลี้ยงอาหารค่ำคุณเอง แล้วเราค่อยคุยกันดี ๆ…”

ก่อนที่ฉินหมิงจะพูดจบประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออก ซูซินเหยาก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

"คุณคือใคร?"

ทุกคนประหลาดใจและหันความสนใจไปที่ซูซินเหยาเมื่อพวกเขาเห็นรูปร่างหน้าตาของซูซินเหยาอย่างชัดเจน พวกเขาก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา

ซูซินเหยาเป็นหนึ่งในสี่สาวงามในเจียงเฉิน เธอสวยราวกับนางฟ้า สดใส และงดงาม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกริยาท่าทางที่สูงส่งและหยิ่งยโสของเธอที่ดูสูงเกินเอื้อมราวกับเทพธิดาที่เหนือกว่าและผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากเทิดทูนเธอ

ในฐานะสาวงามของโรงเรียน หลี่เจียฮุ่ยมีความสวยงามมากอยู่แล้ว แต่เมื่อเทียบกับซูซินเหยา เธอด้อยกว่าเล็กน้อย กริยาท่าทางก็เทียบไม่ได้กับซูซินเหยา

แม้แต่หลี่เจียฮุ่ยก็ยังรู้สึกอาย ไม่ต้องพูดถึงเพื่อนร่วมชั้นหญิงคนอื่น ๆ เลย

"สวยมาก......"

เพื่อนร่วมชั้นชายหลายคนตาเป็นประกาย พวกเขากล่าวคำชมจากใจจริงอย่างอดไม่ได้