บทที่ 240

สำหรับเรื่องที่เขาจะตามจีบหลี่เจียฮุ่ยนั้น ในสายตาของเขาซูซินเหยาที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นดีกว่าหลี่เจียฮุ่ยมากในทุก ๆ ด้าน หากเขามีโอกาสได้รับความชื่นชอบจากซูซินเหยาทำไมเขาถึงต้องไล่ตามหลี่เจียฮุ่ยอย่างหนักด้วย!

"คุณเป็นใคร?!"

“มีสิทธิ์รู้จักชื่อของฉันด้วยเหรอ?!”

ซูซินเหยาตะคอกอย่างเย็นชา ท่าทางของเธอหยิ่งยโสเป็นที่สุด

บุคลิกของเธออรชรอ้อนแอ้นและเย้ายวน เธอไม่สนใจลูกหลานเศรษฐีและผู้มีอำนาจมากมายในเจียงเฉิง แล้วเธอจะสนใจซ่งเซียงตงได้อย่างไร?

"คุณ......"

ซ่งเซียงตงตกตะลึง เขาคิดว่าตัวเองสูงส่งอยู่เสมอ เขาจะทนให้ซูซินเหยาดูแคลนได้อย่างไร เขาอดไม่ได้ที่จะโกรธเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?"

“เธอก็เป็นแค่แฟนสาวของเด็กกำพร้าจน ๆ ต่อหน้าฉันกล้าดียังไงมาแสร้งทำตัวสูงส่ง!”

“บังอาจ!”

ดวงตาของซูซินเหยาเย็นชาและเธอก็ตบเขาทันที

เพียะ!

เสียงตบดังขึ้น ซ่งเซียงตงก็เวียนหัวมากจนหูอื้อและเกือบจะล้มลง

“เธอ...เธอกล้าตบฉันเหรอ?”

ซ่งเซียงตงปิดแก้มของเขาด้วยสีหน้าไม่เชื่อ

“ฉันจะตบนายแล้วจะทำไมล่ะ?!”

ซูซินเหยาเยาะเย้ยและมองไปที่ซ่งเซียงตงด้วยสายตาที่ใช้มองแมลงตัวจ้อย

ซ่งเซียงตงโกรธจัด

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนชอบทำร้ายผู้หญิง แต่เขาก็ไม่เคยถูกใครดูถูกแบบนี้มาก่อน ตอนนี้เขาถูกผู้หญิงคนหนึ่งตบต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นตั้งหลายคน แล้วเขาจะทนอยู่ได้อย่างไร เขาจึงเหวี่ยงหลังมือไปตบซูซินเหยา

พลั่ก!

ซูซินเหยาพุ่งตัวเข้ามาก่อนจะเตะซ่งเซียงตงเข้าที่หน้าอก

ซ่งเซียงตงกลิ้งตัวไปหลายตลบ ก่อนที่ศีรษะจะกระแทกเข้ากับผนังด้านหลังอย่างแรง ทำให้ศีรษะของเขาแตกและมีเลือดไหลออกมา

ซูซินเหยาไม่ใช่คนขี้เล่น คำพูดหยาบคายของซ่งเซียงตงเมื่อครู่ทำให้เธอโกรธไม่น้อย เธอมองหน้าอีกฝ่าย แต่ก่อนที่ซ่งเซียงตงจะทันได้ลุกขึ้น เธอก็ตบเขาอีกครั้ง