บทที่ 242

ซูซินเหยาพูดอย่างไม่สบอารมณ์

เสียงเยือกเย็นนี้เหมือนกับเสียงฟ้าร้องที่กำลังจะผ่าลงหัวของซ่งเซียงตง จากนั้นเขาก็จำเหตุการณ์ที่เขาเพิ่งปะทะกับซูซินเหยาได้

และอำนาจของตระกูลซูสามารถบีบเขาให้ตายคามือเหมือนมดได้ง่าย ๆ

ถ้าตอนนี้เขาไม่คิดหาวิธีให้ซูซินเหยาให้อภัยเขา เกรงว่าศพเขาจะไม่สวยแน่นอน!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ซ่งเซียงตงก็รู้สึกหวาดกลัวทันที ขาของเขาอ่อนแรง และเขาก็คุกเข่าลงร้องขอความเมตตาด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว "คุณหนูซู เมื่อกี้นี้ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะครับ ครั้งนี้คุณหนูช่วยเมตตาผมด้วยเถอะนะครับ…”

“ตอนนี้เพิ่งจะมาให้ขอร้องอ้อนวอนให้อภัย แล้วเมื่อกี้ทำอะไรลงไปล่ะ!”

ซูซินเหยาแสยะยิ้มอย่างเย็นชาด้วยท่าทีที่นิ่งเฉย

เดิมทีเธอเป็นคุณหนูตัวเล็กที่เอาแต่ใจและแทบไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอในแวดวงคนรวยและมีชื่อเสียงในเจียงเฉิง

แต่ครั้งนี้ซ่งเซียงตงไม่เพียงแต่พูดจาไร้มารยาทต่อเธอ อีกทั้งยังด่าทอและฉินหมิงเหมือนหมูเหมือนหมาอีกด้วย!

ด้วยนิสัยที่เย่อหยิ่งของเธอ จะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ ได้อย่างไร!

พอรับรู้สายตาพิฆาตจากซูซินเหยา ซ่งเซียงตงก็หมดหวังทันที อารมณ์เขาหดหู่ถึงที่สุด

หลังจากนั้นก็ดูเหมือนว่าเขาคิดอะไรออก เขารีบคุกเข่าลงต่อหน้าฉินหมิง ขอร้องอ้อนวอนต่อฉินหมิง “ฉินหมิงเราสองคนก็เป็นเพื่อนในโรงเรียนเดียวกัน นายช่วยขอร้องให้คุณหนูซูยกโทษให้ฉันหน่อยนะ…”

“เอ่อ…”

ในใจฉินหมิงไม่มีความรู้สึกดีให้กับซ่งเซียงตงเลยสักนิด แต่เพื่อมิตรภาพเพื่อนร่วมชั้น เขาก็ถอนหายใจออกมา เขาเริ่มพูดร้องขอให้กับซ่งเซียงตง “ซูเหยาช่างมันเถอะครับ เขาเองก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของผม อย่างน้อยก็ขอให้เห็นแก่หน้าผม ครั้งนี้ให้อภัยเขาไปเถอะนะครับ”

“หน้าของนายมีค่าขนาดนั้นเลยหรือไง!”

ซูซินเหยามองด้วยอารมณ์โกรธ

เมื่อครั้งที่แล้วที่ตระกูลซู ฉินหมิงได้ทำการรักษาอาการป่วยของคุณย่าเธอไว้ ในใจเธอรู้ซึ้งซาบอย่างมาก

แต่เป็นเพราะว่าฉินหมิงได้แย่งจี้สร้อยดาวเหมันต์สมุทร เธอเองก็คงยังมีความรู้สึกไม่ดีต่อฉินหมิงเล็กน้อย

“เอ่อ…”