บทที่ 243

อีกทั้งด้วยอำนาจของตระกูลซู ขอแค่ฉินหมิงโอบกอดต้นไม้ใหญ่นี้ให้แน่น โอกาสในการพัฒนาในอนาคตมีไม่จำกัดอย่างแน่นอน!

นี่ก็ถือมีชัยไปกว่าคนธรรมดาอย่างพวกเขาหลายเท่าแล้ว!

ในเวลานี้ใจของพวกเขารู้สึกแย่เล็กน้อย ถ้าก่อนหน้านี้เขารู้ว่าฉินหมิงมีประโยชน์ขนาดนี้ เมื่อกี้พวกเขาจะประจบประแจงฉินหมิงให้กว่านี้สักหน่อย ภายหลังถ้าฉินหมิงได้ดีไม่แน่ว่าพวกเขาก็อาจจะพลอยได้ดีไปด้วย

แต่น่าเสียดายที่พวกเขารู้ช้าเกินไป!

…

ด้านห้องวีไอพีอีกห้อง

ฉินหมิงและซูซินเหยาสองคนกำลังนั่งทานข้าวไปด้วยและกำลังเจรจาหารือในการจัดซื้อวัตถุดิบยาจีน

เรื่องได้ผ่านไปอย่างราบรื่น หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายหารือรายละเอียดบางอย่างแล้ว พวกเขาก็ลงนามในสัญญาทันที

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ออกจากโรงแรมไป

ด้านนอกโรงแรม

ซูซินเหยาขับรถของเธอไปทางคฤหาสน์ตระกูลซู เธอไม่ได้สังเกตเห็นรถเอสยูวีสีดำสองคันที่อยู่ข้างหลังเธอที่ติดตามมาอย่างเงียบ ๆ

เธอขับไปยังถนนที่ค่อนข้างเงียบสงบ

เมื่อมีรถยูเอสวีสีดำแซงหน้าและดูเหมือนว่าจะสูญเสียการควบคุมกะทันหันและชนเข้ากับรถของซูซินเหยาอย่างจัง

ซูซินเหยาตกใจมากจนหน้าซีด เธอออกแรงเหยียบเบรกหลีกเลี่ยงอันตรายจากอุบัติเหตุรถชนได้อย่างหวุดหวิด แต่รถเธอพุ่งเข้าไปในพุ่มหญ้าสีเขียวริมถนน

แต่ถือว่าโชคยังดีที่ไม่เธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

“ให้ตายเถอะ!”

ซูซินเหยาสงบลงครู่หนึ่งแล้วเดินออกจากรถด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

ในเวลาเดียวกัน

ในรถยูเอสวีสีดำข้างหน้า มีชายหนุ่มสองคนลงจากรถ

“พวกนายสองคนขับรถกันภาษาอะไร?”

“ไม่มีตาหรือไง!”

ซูซินเหยาชี้ไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ขอโทษด้วยนะครับคุณผู้หญิง พวกผมไม่ได้มีเจตนา…”

“คุณได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ หรือว่าให้ผมพาคุณไปส่งที่โรงพยาบาลไปตรวจเช็กหน่อยดีไหมครับ…”