บทที่ 245

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน…”

ซูซินเหยาส่ายหน้าและถามฉินหมิงด้วยความสงสัย “ฉินหมิง นายไม่ได้กลับบ้านไปตั้งแต่เมื่อกี้หรอกเหรอ ทำไมถึงได้อยู่ที่นี่ล่ะ?”

“อ้อ ก็ก่อนที่ผมจะออกจากโรงแรม พอดีผมเห็นว่ามีรถสองคันเหมือนกำลังตามคุณอยู่ เพราะฉะนั้นผมก็เลยตามคุณมาน่ะครับ”

ฉินหมิงอธิบายอย่างเรียบง่าย

“มิน่า”

ซูซินเหยาพอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ไม่นานเธอก็จำได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้กำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน และไม่ใช่เวลาที่เธอจะพูดคุยกับฉินหมิง เธอจึงรีบพูดว่า "ฉินหมิงคนพวกนี้เก่งมาก ล้วนเป็นพวกที่กังฟูเก่งกาจมาก

“ฉันจะถ่วงเวลามันไว้ก่อน นายรีบไปซะ!”

ซูซินเหยารีบเอาตัวมาบังไว้ข้างหน้าฉินหมิง

ครั้งที่แล้วที่คฤหาสน์ตระกูลซู เธอเคยประลองฝีมือกับฉินหมิงในช่วงเวลาสั้น ๆ และรู้ว่าฉินหมิงอาจเป็นนักสู้เช่นเดียวกัน

แต่เนื่องจากขณะนั้น ฉินหมิงไม่มีพลังที่แท้จริงรั่วไหลออกจากร่างกายของเขา เธอคิดว่าระดับพลังยุทธ์ของฉินหมิงต่ำเกินไป และความแข็งแกร่งของเขา เธอคาดว่าจะอยู่ในช่วงระดับต้นหรือกลางซึ่งห่างมากจากพลังของเธอ

ตอนนี้เธอไม่ก็ต่างชั้นกับศัตรูแล้ว หากทิ้งฉินหมิงไว้นี่ไม่เพียงแต่จะไร้ประโยชน์ กลับยังทำให้ฉินหมิงตายไปฟรี ๆ อีกด้วย

นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย!

“ไม่ได้ ผมไม่มีนิสัยทิ้งเพื่อนและหนีไปตามลำพัง!”

ฉินหมิงรีบปฏิเสธทันควัน

เมื่อเขารู้จากปากของซูซินเหยาว่าอีกฝ่ายทั้งสี่คนเก่งกาจเรื่องกังฟู เขาก็อดไม่ได้ที่จะดูเคร่งขรึมขึ้นมา

พอได้ยินว่าฉินหมิงไม่ยอมทิ้งเธอ ซูซินเหยาค่อนข้างจะซึ้งใจแต่ก็โกรธมากเช่นกัน “นี่ฉินหมิง นายอย่ามาทำตัวโง่เขลาตอนนี้ได้ไหม!”

“ที่ฉันบอกให้นายหนีไป เพื่อที่จะให้นายไปส่งข่าวบอกคุณปู่ให้หาคนมาช่วยฉัน!”

“ถ้าไม่ไป ก็ยืนมันกันอยู่ที่นี่แบบนี้แหละ!

”ผมเข้าใจคุณนะ”

“สถานการณ์ในตอนนี้วิกฤตเกินไป ถ้ารอให้กำลังเสริมมาล่ะก็เราคงก็ไม่มีชีวิตอยู่กันพอดี!”

ฉินหมิงส่ายหน้า เขายังคงไม่ออกไป

“ก็ดีกว่าพวกเราสองคนพ่ายแพ้ยับเยิน!”

ซูซินเหยาพูดไม่สบอารมณ์