บทที่ 247

แต่สิ่งที่น่าขำนั้นก็คือฉินหมิงที่เพิ่งพูดว่าจะไม่ทิ้งเธอ แต่เพียงแวบเดียววิ่งเร็วกว่ากระต่ายซะอีก แม้กระทั่งชายสี่คนที่เก่งกาจยังไล่ตามไม่ทัน!

นี่มันช่างน่าขำซะจริง!

ทุกคนคงจินตนาการได้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร!

“พวกแกนี่มันมีกันตั้งสี่คน แค่คนธรรมดา ๆ ก็ไล่ตามไม่ได้อย่างนั้นเรอะ!”

“เลี้ยงเสียข้าวสุกซะจริง!”

คนที่เป็นผู้นำโกรธจนลมออกหู เขาไม่รู้สึกว่าฉินหมิงจะมีพลังวิเศษอะไร พูดได้ว่าฉินหมิงไม่ใช่นักสู้อย่างแน่นอน เขาก็แค่อาจจะวิ่งเร็วก็แค่นั้น

“เห็นทีถ้าฉันไม่ลงมือคงไม่ได้แล้วล่ะมั้ง!”

ชายที่เป็นผู้นำอารมณ์โกรธยังคุกรุ่นอยู่ในใจ เขายืดตัวขึ้นไล่ตามไปในทิศทางของฉินหมิงทันที

ระดับพลังยุทธ์ของเขาสูงกว่าลูกน้องทั้งสี่ของเขามาก เพียงกะพริบตาไม่กี่ครั้ง เขาก็ตามทันฉินหมิงได้อย่างรวดเร็ว

“นี่แก นอนลงให้ฉันจับซะดี ๆ !”

ชายที่เป็นผู้นำตะโกนอย่างเย็นชาและรีบคว้าใบหน้าของฉินหมิงด้วยกรงเล็บข้างเดียวที่มีพลังอันทรงพลังมหาศาล

“โอ๊ย”

พอรู้สึกถึงการโจมตีอันทรงพลังจากชายที่เป็นผู้นำ สีหน้าของฉินหมิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาลื่นล้มลงกับพื้น โชคดีที่หลีกเลี่ยงการโจมตีของคู่ต่อสู้ได้

ชายผู้นำเปลี่ยนท่าทีของเขาและยังคงจับฉินหมิงต่อไปด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

ตอนนี้เขาเป็นเหมือนดั่งราชสีห์ที่จับหนูอย่างฉินหมิงได้อยู่หมัด อีกทั้งตอนนี้ฉินหมิงก็ไร้ทางหนี แน่นอนว่าไม่มีทางหนีจากเงื้อมมือมัจจุราชอย่างเขาได้

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ดีใจให้หนำใจ ทันใดนั้นเขาก็สบตาที่หยอกล้อของฉินหมิง

ไม่ได้การแล้ว!

ผู้นำที่มีประสบการณ์การต่อสู้มากมายและสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่น่าเสียดายที่สายเกินไป!

พอเห็นฉินหมิงยกขาของเขาขึ้นและด้วยแรงขาที่แข็งแกร่งพอที่จะทำให้ก้อนหินแตกได้ ฉินหมิงเตะเข้าไปที่หว่างขาชายที่เป็นผู้นำอย่างรวดเร็ว

ชายผู้นำถึงกับหน้าถอดสี ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ร่างกายของเขาถอยกลับไปสองสามก้าว หลีกเลี่ยงการโจมตีอันเฉียบคมของฉินหมิงได้อย่างหวุดหวิด