บทที่ 255

“ประธานหลินครับ ถ้าหากไม่มีคำสั่งเรื่องอื่นแล้ว อย่างนั้นผมขอตัวไปโรงงานก่อนนะครับ”

ฉินหมิงขอตัวลาแล้วเดินออกจากห้องสำนักงาน

เมื่อเห็นเงาของฉินหมิงลับตาไปแล้ว เอ้าเฟิงก็กำหมัดขึ้นมาทันที ใบหน้าเขาใครได้เห็นก็คงกลัวเป็นอย่างมาก

เมื่อไม่กี่วันก่อนฉินหมิงเพิ่งจะแย่งอำนาจของเขาจากการผลิตไป และตอนนี้เขายังจะกล้าทำมันอีกครั้ง เขาจะกลืนความขมขื่นนี้ได้อย่างไร?

“รองประธานเอ้า คุณเองก็กลับไปทำงานให้ดี ๆ เถอะค่ะ!”

หลินหว่านชิงพูดเสียงเรียบ

เนื่องจากตู้เซียวคอยจ้องแต่จะใส่ร้ายให้ฉินหมิง แต่เธอก็คิดอยู่เสมอว่าเธอไล่เอ้าเฟิงไม่ได้ ดังนั้นทุกวันนี้เธอจึงไม่ให้ความสำคัญกับเอ้าเฟิงมากเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

“ประธานหลินผมมีอะไรที่อยากบอกคุณ แต่ไม่รู้ว่าควรพูดดีไหมน่ะครับ…”

เอ้าเฟิงลังเลที่จะพูดเล็กน้อยแล้วอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

“มีอะไรเหรอ คุณพูดมาเลยค่ะฉันฟังอยู่”

หลินหว่านชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เดาไม่ออกว่าเอ้าเฟิงจะมาไม้ไหนอีก

“ประธานหลิน ผมรู้ว่าใจคุณอยากจะส่งเสริมเลขาฉิน…”

“แต่ว่าเขาทะเยอทะยานเกินไป อาจไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคุณที่จะส่งเสริมเขาแบบนี้!”

เอ้าเฟิงพูดอย่างใจเย็น

“ทะเยอทะยานเกินไปเหรอ? เป็นไปไม่ได้!”

“ฉันรู้จักนิสัยใจคอของฉินหมิงค่อนข้างดี เขาไม่ใช่คนทะเยอทะยานอะไรแบบนั้นแน่นอน!”

หลินหว่านชิงพูดโต้กลับไป

เธออยู่ชายคาบ้านเดียวกันกับฉินหมิง พวกเขาทั้งสองอยู่กันทั้งเช้าทั้งเย็น ฉินหมิงเป็นคนอย่างไรทำไมเธอจะไม่รู้?”

บางทีฉินหมิงอาจมีความทะเยอทะยานอยู่ในใจ แต่เขาไม่ใช่คนทะเยอทะยานจนหน้ามืดแบบนั้นอย่างแน่นอน!

“โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะครับ!”