บทที่ 27

ในสำนักงาน

เหยียนซ่งไท่อายุประมาณห้าสิบปี ศีรษะล้าน และมีน้ำหนักเกินเล็กน้อยกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะของเขา

ฝั่งตรงข้ามของเขามีสาวน้อยยืนประหม่าอยู่ ยืนกุมมือตัวเองไว้

สาวน้อยอายุประมาณยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี หน้าตาอ่อนโยนอ่อนเยาว์สงบนิ่ง เธอสวมแว่นตากรอบสีดำขนาดใหญ่บนใบหน้า ปกปิดรูปลักษณ์ที่งดงามของเธอ

เธอตัวเล็กและแต่งตัวเรียบง่าย แต่ไม่อาจปกปิดความงามตามธรรมชาติของเธอได้

สาวน้อยที่ยืนอยู่ข้างหน้าชื่อเฉินถิงถิง เธอเป็นหนึ่งในสามเลขานุการของผู้บริหาร ตำแหน่งของเธอเหมือนกับฉินหมิง ฉินหมิงเป็นเลขานุการท่านประธาน และเธอเป็นเลขานุการนั่งโต๊ะทั่วไป

นอกจากนี้ เลขานุการผู้บริหารยังมีผู้บังคับบัญชาโดยตรงอยู่อีกสองคน คนหนึ่งผู้อำนวยการ และอีกคนหนึ่งเป็นผู้อำนวยการสำนักงานท่านประธาน

“เลขาเฉิน คุณอยู่ในบริษัทมาหนึ่งเดือนแล้ว แม้ว่าการทำงานของคุณจะโอเค แต่คุณยังไม่สามารถตอบสนองอย่างรวดเร็วเพียงพอ”

“ผมไม่ค่อยพอใจกับผลงานของคุณมากนัก!”

“คุณคิดว่าเราควรทำอย่างไร?”

เหยียนซ่งไท่หรี่ตาลง แววตาชั่วร้ายวาบเข้ามาในสายตาเขา

เฉินถิงถิงสะดุ้งตกใจและรีบโค้งหัวลงทันที "ผู้อำนวยการเหยียน ในอนาคตฉันจะตั้งใจทำงานอย่างหนักยิ่งขึ้นไปอีก โปรดให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง"

“ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้สักหน่อยที่จะให้โอกาสคุณอีกสักครั้ง!”

“มันขึ้นอยู่กับว่าคุณจะคว้ามันได้รึเปล่า!”

เหยียนซ่งไท่ลุกขึ้นเดินไปหาเฉินถิงถิง และคว้ามือขาวนวลของเฉินถิงถิง แล้วแตะขึ้นไปบนแขนของเฉินถิงถิง

“คุณ...คุณกำลังทำอะไร!”

เฉินถิงถิงตกใจสะบัดแขนของเธออย่างแรง ให้พ้นจากเงื้อมมือของเหยียนซ่งไท่

“เลขาเฉิน ในที่ทำงานย่อมมีกฎของมัน คุณควรเข้าใจนะว่าผมหมายความว่าอะไร!”

เหยียนซ่งไท่จิ้ปากดูไม่สบอารมณ์

“กฎอะไรคะ?”

เฉินถิงถิงมีสีหน้าดูสับสน

เมื่อเห็นว่าเฉินถิงถิงไม่เข้าใจจริง ๆ เหยียนซ่งไท่ก็ขี้เกียจพูดอ้อมค้อมอีก เขาเชยคางของเฉินถิงถิงขึ้นและยิ้มจนเห็นเขี้ยวออกมา "ขอบอกตามตรงว่าคุณสวยมาก และผมถูกใจคุณแล้วนี่สิ!"

"ตราบใดที่คุณเต็มใจค้างอยู่กับผมสักครั้ง ไม่เพียงแต่ให้โอกาสคุณเท่านั้น แต่ผมจะช่วยให้คุณเป็นพนักงานประจำทันทีเลยด้วย!"

กฎที่ไม่ได้พูดถึง!