บทที่ 28

“ผู้อำนวยการเหยียน ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ…”

เฉินถิงถิงขอร้องด้วยสีหน้าอ้อนวอน จิตใจสับสนวุ่นวายไปหมด ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี

“ถิงถิง ผู้หญิงสวย ๆ มีไว้สำหรับให้ผู้ชายชื่นชมเท่านั้น คุณควรใช้ข้อดีของตัวเองให้เกิดประโยชน์สิ!”

"ไม่ต้องกังวลไป ตราบใดที่คุณอยู่กับผม ผมรับรองเลยว่าคุณจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง และเพิ่มเงินเดือนในอนาคตแน่นอน คุณจะได้ทุกอย่างในบริษัทนี้ ชี้นกเป็นนก ชื้ไม้เป็นไม้!"

เหยียนซ่งไท่หัวเราะเบา ๆ และฉวยโอกาสตอนที่เฉินถิงถิงอ่อนแอ เขาก็กอดเฉินถิงถิง จากนั้นจูบแก้มของเฉินถิงถิง

เฉินถิงถิงอยากต่อต้านขัดขืน แต่เมื่อเธอคิดถึงแม่ของเธอที่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล และการเรียนของน้องชายของเธอ เธอก็ไม่อาจรวบรวมความกล้าที่จะขัดขืนได้

ในขณะนั้น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและสิ้นหวัง...

ก็อก ๆ!

ในตอนนั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉินหมิงเปิดประตูเดินเข้าไป พร้อมกับเอกสารเข้าทำงานจากแผนกบุคคลในมือของเขา

เมื่อเห็นเหตุการณ์ในห้อง ฉินหมิงก็ตกใจไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เฉินถิงถิงก็ได้สติขึ้นมา สีหน้าของเธอแดงก่ำ เธอก็รีบผลักเหยียนซ่งไท่ออกไป

เขาเกือบจะได้ผู้หญิงคนนี้แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกฉินหมิงขัดจังหวะจนเสียเรื่อง เหยียนซ่งไท่โกรธจัด และถลึงตามองไปที่ฉินหมิง "แกเป็นใครกัน?"

“ใครอนุญาตให้เข้ามา ออกไปซะ!”

“ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณ...”

ฉินหมิงยิ้มอย่างเคอะเขิน และรีบถอยกลับออกไป

ขณะที่เขาปิดประตู จู่ ๆ เขาก็เผอิญได้สบตาของเฉินถิงถิงที่เต็มไปด้วยน้ำตา เธอมองเขาอย่างอ้อนวอนอย่างอับจนหนทาง

เฉินถิงถิงไม่รู้ว่าฉินหมิงคือใคร แต่เธอหวังว่าฉินหมิงจะอยู่ต่อหรือช่วยเธอไว้

ปึง!

เมื่อประตูปิดลง ภาพลวงตาเดียวของเฉินถิงถิงก็พังทลาย

เธอรู้ดีว่าเหยียนซ่งไท่มีตำแหน่งระดับสูง เขาไม่เพียงแต่เป็นหัวหน้าสำนักงานผู้อำนวยการเท่านั้น แต่ยังเป็นคนที่มีอิทธิพลที่สุดในบริษัทอีกด้วย