บทที่ 280

“ได้โปรดเห็นความจริงใจของผม เพียงแค่ให้โอกาสผม…”

ในเวลานี้ ฉากนี้ได้ดึงดูดความสนใจของผู้ผ่านไปมา ทุกคนเห็นเนี่ยอู๋ก้มหน้ามองฉินหมิงหลายคนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ และอดไม่ได้ที่จะมองแปลก ๆ ไปที่ฉินหมิง

แม้แต่หลี่เจียฮุ่นที่อยู่ข้างฉินหมิงก็ดูประหลาดใจ

“นายลุกขึ้นก่อนค่อยว่ากัน!”

ฉินหมิงมีความกังวลเล็กน้อย

ด้วยสังคมยุคใหม่ เขาไม่อยากให้คนอื่นคิดผิดว่าเขารังแกผู้ชายและเก่งกับผู้หญิง"

“ถ้าคุณไม่รับผมเป็นศิษย์ ผมก็จะไม่ลุกขึ้น!”

เนี่ยอู๋พูดจาแน่วแน่

“นายยืนขึ้นก่อนเถอะ ฉันรับนายเป็นศิษย์ไม่ได้หรอก แต่เห็นความจริงใจของนายแล้ว ฉันจะช่วยชี้แนะนายให้นิดหน่อยแล้วกัน”

ฉินหมิงปวดหัวจริง ๆ จำใจต้องพูดปลอบเนี่ยอู๋สักหน่อย ทำอย่างไรที่ฝ่ายตรงข้ามสงบสติลง

“ขอบคุณครับ ท่านอาจารย์!”

เนี่ยอู๋ดีใจยกใหญ่ รีบพยักหน้าทันที แล้วลุกขึ้นยืน

“อย่าเรียกฉันว่าท่านอาจารย์เลย ฉันบอกไปแล้วว่าฉันไม่ได้คิดจะรับใครเป็นศิษย์”

“ฉันจะพยายามชี้นำนายแล้วกัน แต่ว่านายไม่ต้องเรียกฉันว่าท่านอาจารย์”

ฉินหมิงโบกมือพูด

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่นักสู้ แต่การฝึกฝนลัทธิเต๋าและศิลปะการต่อสู้มาจากนิกายเดียวกัน และด้วยความแข็งแกร่งของเขาใกล้เคียงกับพลังพรสวรรค์ระดับกลางได้ น่าจะสามารถให้คำชี้นำแก่เนี่ยอู๋ได้

แต่เขาไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะได้ผลหรือไม่ก็เท่านั้น!

“ก็… ก็ได้ครับ ขอบคุณครับนายน้อยฉิน”

เนี่ยอู๋เปลี่ยนสรรพนาม

ฉินหมิงมองดูเนี่ยอู๋อย่างละเอียด และค่อย ๆ ได้รับข้อมูลเชิงลึกในใจ “เนี่ยอู๋ ยื่นมือของนายออกมา ฉันจะตรวจชีพจรให้!"

“ชีพจร ตรวจไปทำไมกันครับ?”

ฉินหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังเหยียดแขนออกไป

หลังจากตรวจชีพจรแล้ว ฉินหมิงก็เข้าใจอย่างรวดเร็ว "เนี่ยหวู่ ถ้าฉันอ่านถูกต้อง นายเคยมีอาการบาดเจ็บที่ซ่อนอยู่ในร่างกายมาก่อนใช่ไหม"

การแสดงออกของเนี่ยอู๋มืดลง "ใช่ ผมมีความแค้นต่อปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้บนท้องถนน ผมได้รับบาดเจ็บจากเขาเมื่อหกปีก่อน"