บทที่ 313

“แต่ศิลปยุทธมีค่าสำหรับนักยุทธ์ทุกคน ฉินหมิงจะรับปากสอนศิลปยุทธให้เธอง่าย ๆ ได้ยังไง

หลินหว่านชิงยังคงไม่ยอมเชื่ออย่างสนิทใจ

“แน่นอนว่าเป็นเพราะพี่น่ะสิ!”

“เมื่อวานนี้ฉันก็บอกแล้วนี่ว่าฉินจอมฉาวคิดไม่ซื่อกับพี่ ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ เข้าถึงได้เต็มใจสอนศิลปยุทธให้ฉันเพราะอยากจะเอาใจพี่…”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยพูดอย่างมั่นใจและขายฉินหมิงออกไปเสียอย่างนั้น

"เธอ..."

ใบหน้าของหลินหว่านชิงเปลี่ยนเป็นสีแดง

ใบหน้าของฉินหมิงเองก็แดงเช่นกัน

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เดิมค่อนข้างคลุมเครือ อีกทั้งพวกเขาสองคนก็ยังไม่มีใครทำลายกำแพงนั้นทิ้งไปด้วย แต่ตอนนี้กำแพงที่ว่านั่นกลับถูกเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยพังไปแล้ว!

แต่อย่างน้อย ฉินหมิงในฐานะผู้ชายแล้วก็เรียกได้ว่าหนังหนากว่า

หลินหว่านชิงหน้าบางกว่า ใบหน้าที่สวยงามของเธอเห่อร้อนขึ้น เธออับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

“พอทีเถอะ เสี่ยวเตี๋ย เลิกพูดจะได้ไหม?”

“นี่ก็ดึกแล้ว รีบกลับห้องไปพักผ่อนซะ!”

หลินหว่านชิงใบหน้าแดงก่ำ คว้าแขนของเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยพยายามจะหนีออกจากสถานการณ์ยุ่งยากนี้โดยเร็วที่สุด

“ฉินจอมฉาวยังไม่ได้เริ่มสอนศิลปยุทธให้ฉันเลยนะ!”

“รอเขาสอนเสร็จแล้วฉันจะไป”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยสะบัดมือหลุดจากพันธนาการของหลินหว่านชิงและปฏิเสธที่จะกลับห้อง

“แต่พรุ่งนี้เธอยังต้องไปมหาวิทยาลัย…”

พูดไปได้เพียงครึ่งประโยค หลินหว่านชิงเธอก็ถูกเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยตัดบท

“พี่สาว 'วิชาเพลิงตะวัน' ของตระกูลหลินไม่เหมาะให้ผู้หญิงใช้บ่มเพาะตนฝึกฝน พี่เอาแบบฉันไหม มาเรียนศิลปยุทธกับฉินจอมฉาวดีหรือเปล่า?

“เราพี่น้องเรียนเป็นเพื่อนกัน”

ความคิดอ่านของเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยเปลี่ยนไป และเธอก็ริเริ่มที่จะเสนอความคิด