บทที่ 312

ยิ่งคาดหวังมากเท่าไรก็ยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น

ในตอนนี้ หัวใจเธอทั้งด้านชาและผิดหวังกับฉินหมิงเป็นอย่างมาก!

“พี่สาว พี่มาทำอะไรที่นี่ นี่ไม่ใช่ละครหลังข่าวเสียหน่อย อย่าพูดอะไรน้ำเน่าแบบนั้นได้ไหม”เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยยังคงสงบและพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและเสียงหัวเราะ

“เสี่ยวเตี๋ย เขาทำกับเธอถึงขนาดนี้ ทำไมเธอถึง... ยังหัวเราะได้อยู่อีก?”

หลินหว่านชิงมองไปที่เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

เธอรู้ว่าถึงแม้นิสัยเดิมของลูกพี่ลูกน้องจะทั้งแปลกและไม่อยู่กับร่องกับรอย แต่เธอก็ไม่เคยทำให้ตัวเองต้องมลทินและไม่ใช่ผู้หญิงรักสนุกอะไรด้วย

ในตอนที่เธอได้เห็นลูกพี่ลูกน้องของเธอนอนอยู่บนเตียงเดียวกับฉินหมิง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวก็คือการที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอต้องเป็นเหยื่อแน่นอน และเป็นไปได้มากว่าฉินหมิงใช้วิธีการที่น่ารังเกียจบางอย่างเพื่อบังคับขืนใจลูกพี่ลูกน้องของเธอแน่นอน!

“พี่สาวช่วยใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ จริง ๆ แล้วระหว่างฉันกับฉินจอมฉาวไม่มีอะไรเลย พี่คิดมากเกินไปแล้ว…”

“ถ้าพี่ไม่เชื่อก็ลองดูเสื้อผ้าที่อยู่บนตัวเราทั้งคู่ก็ได้ เสื้อผ้าก็ยังอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยชี้ไปที่เสื้อผ้าบนตัวของเธอแล้วพูด

“ฉันคิดมากเกินไปงั้นเหรอ?”

หลินหว่านชิงผงะด้วยความตกใจและสงสัย

จากนั้นเธอก็ตรวจสอบเสื้อผ้าของฉินหมิงและเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยอย่างหวาดระแวง ซึ่งทั้งคู่ก็ยังคงใส่เสื้อผ้ากันอย่างเรียบร้อย และดูเหมือนไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นจริง ๆ

“ก็ใช่น่ะสิ! นี่เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน เราทั้งคู่บริสุทธิ์ใจ พี่ช่วยมองอะไรในแง่ดีไม่คิดอะไรอกุศลให้มันมากนักจะได้ไหม…”

"แล้วอีกอย่าง ฉันก็เพิ่งจะโตเอง พี่อย่ามาใส่ร้ายฉันจะได้ไหม!”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ เปลี่ยนจากนิ่งเฉยเป็นกระตือรือร้น และกล่าวโทษหลินหว่านชิงแทน

“ไร้สาระน่า ฉันจะใส่ร้ายเธอไปทำไม”

ใบหน้าที่สวยงามของหลินหว่านชิงเปลี่ยนเป็นสีแดง

หลังจากที่เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยเริ่มพูดเรื่องไร้สาระ เธอก็ค่อย ๆ สงบลง และความโกรธอันไร้ขอบเขตก่อนหน้านี้ก็ลดลงไปอย่างมากเช่นกัน

“ขอบคุณพระเจ้าสำหรับพระพรของพระองค์...”