บทที่ 311

แต่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอก็รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอน่าจะเดินเข้ามาในห้องแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

มิฉะนั้น ถ้าลูกพี่ลูกน้องของเธอพบว่าเธอกำลังนอนอยู่กับฉินหมิงแล้วล่ะก็ ต่อให้แก้ตัวอย่างไรก็คงไม่พ้นมลทิน!

หลินหว่านชิงเดินเข้าไปในห้องนอนและส่ายสายตาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะได้เห็นฉินหมิงนอนอยู่บนเตียงเพียงผู้เดียว ไม่มีร่างของเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยอยู่ในห้องด้วยเลย

“โอ้ เสี่ยวเตี๋ยไม่ได้อยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?”

“แต่ฉันหาจนทั่ว ถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่ แล้วเธอจะไปไหนได้อีก?”

หลินหว่านชิงรู้สึกสับสนอย่างหนัก

“เธออาจจะไปเข้าห้องน้ำหรืออาบน้ำ?”

ฉินหมิงหัวเราะเบา ๆ สองสามครั้ง ร่างกายของเขาแข็งทื่อและความประมาททำให้ฝ่ามือของเขามีเหงื่อออกชุ่ม

“ไม่ ฉันค้นหาทั้งห้องน้ำ ระเบียง และห้องครัวทั้งชั้นบนและชั้นล่างแล้ว แต่ก็ไม่เห็นเธอเลย”

หลินหว่านชิงขมวดคิ้ว และสัญชาตญาณที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของผู้หญิงได้บอกเธอว่ากริยาท่าทางของฉินหมิงดูคล้ายจะแปลกไปเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่รู้ว่ามันผิดปกติตรงไหนกันแน่

“บางทีระหว่างที่คุณตามหาเธออยู่นี่ เธออาจกลับถึงห้องไปแล้ว แค่บังเอิญคลาดกันไปมาเท่านั้น”

ฉินหมิงแสร้งทำเป็นสงบ

เนื่องจากเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยขดตัวอยู่บนเตียง ทั้งสองคนจึงแทบจะชิดกันแน่น และเขายังสามารถสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและความอบอุ่นจากร่างกายของเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยได้อย่างชัดเจน

สัมผัสอันชิดใกล้เช่นนี้และทั้งยังเป็นสัมผัสที่อยู่ใต้จมูกของหลินหว่านชิงนับว่าน่าตื่นเต้นเกินไป หัวใจของเขาแทบจะทะลุออกมานอกอก!

“เป็นไปได้ เดี๋ยวฉันจะไปตรวจห้องเธออีกสักรอบ”

หลินหว่านชิงพยักหน้าเห็นด้วย เธอหันหลังกลับและกำลังจะจากไป ทันใดนั้นหางตาของเธอก็กวาดไปหัวเตียง ก่อนจะทำได้เห็นรองเท้าแตะรูปการ์ตูนที่คุ้นเคยคู่หนึ่งบนพื้น

วินาทีนั้นตัวของเธอแข็งทื่อ

ฉินหมิงเพิ่งได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ยังไม่ทันจะได้ดีใจ เขาเขาก็เห็นหลินหว่านชิงหยุดเดินวินาทีนั้นหัวใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม “หว่านชิง คุณเป็นอะไรไป? ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า?”

“ฉินหมิง คุณแน่ใจหรือว่าเสี่ยวเตี๋ยไม่อยู่ที่นี่จริง ๆ"

ใบหน้าของหลินหว่านชิงเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“แน่นอน เธอจะมาอยู่ในห้องของผมดึก ๆ ดื่น ๆ ได้ยังไง?”

ฉินหมิงฝืนยิ้มแล้วพูด