บทที่ 324

เมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงและอับอายของฉินหมิง หลินหว่านชิงก็ปิดปากของเธอและยิ้ม อดไม่ได้ที่จะช่วยพูดให้ฉินหมิง

“พี่สาว ฉันก็แค่ล้อเขาเล่นเอง พี่ไม่ใช่พวกเขา ทำไมต้องปกป้องเขาถึงขนาดนี้ด้วย?”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยหัวเราะเบา ๆ และเริ่มหันมาเล่นงานหลินหว่านชิงทันที

“ไร้สาระน่า ฉัน... ฉันจะปกป้องเขาได้ยังไง”

ใบหน้างดงามของหลินหว่านชิงเปลี่ยนเป็นสีแดง และเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยก็ยิ่งทำให้หน้าของเธอแดงเข้าไปใหญ่

"โอ้ จริงเหรอ?"

"ฉันคิดว่าคงมีคนอกหักแล้วแหละตอนนี้!"

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยเป็นคนซุกซนช่างพูด

"เธอ..."

“เอาแต่พูดไปเรื่อย ฉันขี้เกียจจะพูดกับเธอแล้ว”

หลินหว่านชิงรู้สึกเขินจนถึงขั้นอับอาย จากนั้นจึงจ้องมองเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยด้วยแววตาเอาเรื่อง เธอหยิบยาหลอมลมปราณ และเป็นฝ่ายกินมันเข้าไปก่อน

เมื่อได้เห็นใบหน้าอันงดงามของหลินหว่านชิง จิตใจของฉินหมิงก็เกิดสั่นคลอน เขาอดไม่ได้ที่จะแอบยกนิ้วให้เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยอย่างลับ ๆ และแอบชมเซี่ยเสี่ยวเตี๋ยที่ทำได้ยอดเยี่ยมอย่างที่เขาวาดหวังไว้!

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยกะพริบตาอย่างนึกสนุกและทั้งสองก็เข้าใจกันอย่างเงียบ ๆ

หลังจากหัวเราะต่อกระซิกกันแล้ว ทั้งสามคนก็กินยาหลอมลมปราณด้วยกัน

เม็ดยาละลายทันที ก่อนแปลงเป็นพลังลมปราณบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่แขนขาและกระดูก

“ว้าว ยาหลอมลมปราณนี้ดูเหมือนว่าจะได้ผลจริง ๆ นะเนี่ย!”

“ฉินจอมฉาว นายไปเอาของดี ๆ แบบนี้มาจากไหน?”

เซี่ยเสี่ยวเตี๋ยรู้เกี่ยวกับเรื่องราวของนักศิลปยุทธมากมาย แต่ไม่คิดเลยว่าจะมียาที่สามารถเพิ่มพลังลมปราณได้อยู่จริงๆ ดวงตาของเธอสว่างขึ้น และเธอก็รีบมุ่งเป้าไปที่ขวดยาสีขาวหยกในมือของฉินหมิงทันที