บทที่ 340

“ทำไมถึงพูดไม่ได้?”

“แกเองไม่มีปัญญาหาแฟนดี ๆ แบบนี้ได้แน่ พวกฉันอุตส่าห์หวังดีช่วยให้แกได้ลอง หรือว่าที่ฉันทำมันผิดอย่างนั้นเหรอ?”

เจียงหลานระเบิดอารมณ์ออกมา

“ก็หนูบอกไปแล้วไงคะ ไม่ใช่ว่าหนูไม่อยากหา แต่แค่เวลามันยังไม่ใช่แค่นั้นเอง…”

หลี่เจียฮุ่ยที่ยังพูดไม่จบก็ถูกผู้เป็นแม่ขัดจังหวะซะก่อน

“พอได้แล้ว ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของแก!”

“เอาเป็นว่า ฉันคิดว่านายน้อยโหวเองก็ไม่เลว ถ้าแกยังเห็นฉันกับพ่อแกอยู่ในสายตา แกก็ต้องฟังพวกฉัน หมั้นกันก่อนแล้วค่อยศึกษาดูใจกันทีหลัง

”ถ้าแกไม่ตอบรับ แกก็อย่ากลับมาบ้าน จะไปไหนก็เรื่องของแก ฉันจะถือว่าบ้านนี้มันไม่เคยมีลูกสาวที่ไม่รักดีอย่างแก!”

เจียงหลานดุด้วยความโกรธและยื่นคำขาด

“แม่คะ…”

“นี่แม่แกล้งหนูเหรอคะ?”

หลี่เจียฮุ่ยโกรธมากและดวงตาของเธอแดง

คนเป็นแม่ได้พูดเรื่องนี้แล้ว ถ้าเธอดึงดันปฏิเสธต่อไปก็คงเป็นลูกอกตัญญู

แต่ถ้าเธอตอบรับการหมั้นไป และเธอเองก็ไม่ได้ชอบนายน้อยโหว ไม่สามารถข้ามอุปสรรคในใจนี้ได้

ตอนนี้เธอสิ้นหวังอย่างมาก ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

ฉินหมิงที่เห็นหลี่เจียฮุ่ยกำลังลำบากใจ เขาก็ไม่ได้ที่จะพูดเพื่อหาความยุติธรรมให้หลี่เจียฮุ่ย “คุณป้าครับ เรื่องความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ในเมื่อเจียฮุ่ยไม่ชอบนายน้อยโหว ผมคิดว่า ปล่อยไปเถอะครับ!”

“ปล่อยไปงั้นเรอะ? เธอพูดง่ายดีนี่!”

“ฉินหมิง นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของครอบครัวฉัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย ถือวิสาสะอะไร!”

เจียงหลานพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ไม่ง่ายเลยที่ลูกสาวเธอจะเจอผู้ชายที่มีฐานะดีขนาดนี้ อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามยังรักตั้งแต่แรกพบอีกด้วย ซึ่งหาได้ยากมาก

ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ต่อไปลูกสาวเธอจะหาผู้ชายที่ดีขนาดนี้ได้จากไหนกันอีก!

“นั่นนะสิ!”

“เมื่อกี้ฉันไม่ได้บอกให้นายสงบปากสงบคำหรือไง แค่คนนอกอย่างนายจะมายุ่งย่ามอะไร!”

หลี่เยี่ยนตะคอกอย่างอารมณ์เสีย